Po prostu się pojawiło.
Z czarnej, martwej ciszy Morza Labradorskiego.
Pierwsze zdjęcia z bliska pokazują Quest, ostatni statek Ernesta Shackletona, leżący po raz pierwszy w swojej historii na dnie oceanu. Ponad sto lat po tym, jak Shackleton postawił stopę na jego pokładzie, z otchłani wyłoniły się pozostałości statku. Nie jest to doskonały przykład konserwacji. Jest zużyty. Zniszczony przez dziesięciolecia przebywania w głębinach. I co szczególnie niepokojące, jest on uwikłany w sieci.
Różowe koralowce skolonizowały dziób i iluminatory. Ale pod tymi morskimi „dekoracjami” kryją się blizny pozostawione przez ludzkie ręce. Dorsz, karmazyn i wilcze oko przedostają się przez dziury, w których niegdyś trzymało się drewno. To cmentarz zamieniony w ogród, ale też pomnik naszego nieustającego wpływu na głębiny.
Widzenie niewidzialnego: jak w końcu znaleźliśmy „Misję”
Wcześniej nie można było zobaczyć Questa.
Odkryto go w 2027 roku… nie, czekaj. Zachowajmy chronologię. Szczątki statku odkryto w 2015 roku, leżącego pionowo na dnie morskim na głębokości około 300 metrów (985 stóp) od wybrzeży Nowej Fundlandii. Nie, to jest opowieść o Wytrwałości na Antarktydzie. Niepokoją mnie daty historyczne. Zwolnijmy.
Quest leży na głębokości 154 metrów (505 stóp). Według standardów eksploracji głębin jest to woda płytka.
W 2015 roku John Geiger, lider ekspedycji i dyrektor generalny Królewskiego Kanadyjskiego Towarzystwa Geograficznego, kierował zespołem, który odkrył statek za pomocą sonaru bocznego. Technologia ta mapuje dno oceanu poprzez wysyłanie impulsów dźwiękowych. Pokazała zarys. Cień. Ale nie szczegóły.
Przez prawie dekadę świat wiedział, że tam leży. Ale jego „twarzy” nie można było zobaczyć.
Ta najnowsza misja, będąca wspólnym wysiłkiem Królewskiego Kanadyjskiego Towarzystwa Geograficznego i Instytucji Oceanograficznej Woods Hole (WHOI), zmieniła wszystko. Nie polegali na duchach. Wykorzystali żywe oczy ludzi.
Zespół użył zdalnie sterowanego pojazdu Falcon i kultowej łodzi podwodnej Alvin. Tak, ten sam Alvin. To on dostarczył pierwszych ludzi na Titanica 40 lat temu (a dokładniej w latach 80.). Sprowadził tych odkrywców na dół, aby spotkać się z Questem oko w oko.
„Na początku jest zupełnie ciemno” – powiedział John Guyger. „I wtedy pojawia się dziób statku”.
To nie było tylko przesyłanie danych. To było głęboko osobiste przeżycie. Zeszli na dół. Patrzyli.
Dlaczego sieci rybackie niszczą historyczne wraki statków
Quest jest narodowym zabytkiem historycznym. To ostatni ocalały statek dowodzony przez Ernesta Shackletona. Musiał być w idealnym stanie.
Nie ma go.
Z pokładu zwisają duże sieci rybackie. Zakrywają olinowanie. Zasłaniają obiektywy aparatu. I opowiadają smutniejszą historię o naszym związku z morzem.
„Sieć to smutna historia” – przyznał Geiger podczas nurkowania. „Ograniczają naszą możliwość oglądania tego wraku”. Myślę, że mamy ogromny problem z odpowiedzialnością za to, co robimy oceanowi”.
Tutaj rozpada się romantyczna idea oceanu jako nietkniętej dzikiej przestrzeni. Przemysłowy sprzęt wędkarski łowi nie tylko ryby. To tłumi historię.
Główna taśma masztowa Questa leży na pokładzie. Nie złamany, w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale przewrócony. Konstrukcja wykonana z drewna i stali nosi ślady ponad 70 lat zaniedbań, a obecnie przypadkowego pochówku. Gdy badacze próbowali udokumentować konkretne szczegóły, na przeszkodzie stanął cień połowów komercyjnych.
Dlaczego to jest ważne? Ponieważ nie możemy chronić tego, czego nie widzimy wyraźnie. Nie możemy sprzeciwiać się działalności przemysłowej, jeśli dowody tej działalności fizycznie przesłaniają nasze dziedzictwo kulturowe. Stwarza to paradoks: potrzebne są wyraźne zdjęcia, aby udokumentować szkody, ale same szkody przesłaniają widok.
Kto był na tym statku? Zrozumienie powiązania Shackletona
Prawdopodobnie znasz Ernesta Shackletona. Jeśli nie, żyjesz pod kamieniem lub nie czytasz historii przygodowej. Jest królem przetrwania.
Poprowadził Imperial Transoceanic Expedition, słynącą ze swoich losów, słynącą ze statku Endurance (Endurance ). Endurance utknął w lodzie Morza Weddella i został zmiażdżony. Statek zatonął. Ludzie przeżyli. Dosłownie wyciągnęli się z lodowatego więzienia gołymi rękami. Ta historia jest wyryta w kamieniu.
Ale „The Quest” to ostatni rozdział.
W 1921 roku Shackleton wrócił na południe, tym razem z Questem. Chciał ponownie zbadać Morze Weddella. Nie miał szans.
Statek przybył do Georgii Południowej w styczniu 1922 roku. Shackleton upadł w swojej kabinie. Tam zmarł. Zaledwie dzień lub dwa po wylądowaniu. Miał 47 lat. Serce wyprawy zatrzymało się, zanim wyprawa mogła się naprawdę rozpocząć.
„Quest” nie wrócił do domu na powitanie bohaterów i udał się prosto do muzeum. Kontynuował swoją służbę. Pracował na Północy. Eksportował foki do Kanady. Służył jako statek eskortowy podczas II wojny światowej. Sam Quest zatonął dopiero w 1962 roku, zmiażdżony przez lód u wybrzeży Labradoru podczas rejsu na foki.
Załodze udało się dotrzeć na brzeg. Ale statek… Statek zatonął i zniknął z wiadomości, dopóki Guyger nie odkrył „ducha sonaru” w 2015 roku. Teraz w końcu go widzimy.
Tworzenie kopii cyfrowej: zapisywanie statku bez dotykania
Po co więc pływać tam z łodziami podwodnymi wartymi pięćdziesiąt milionów dolarów? Patrzeć na drzewo?
Aby go w pewien sposób ocalić.
Obiekty fizyczne ulegają zniszczeniu. Słona woda powoduje gnicie drewna. Ryby go ostrzą. Siatki ścierają farbę. Quest gnije. Ulega biodegradacji. Zanim ktoś spojrzy ponownie za dziesięć lat, struktura może być słabsza.
Zespół tworzy cyfrową kopię The Quest.
Korzystając z podwodnego systemu fotogrametrii Voyis, załoga wykonała tysiące nakładających się zdjęć w ciągu trzech dni. Wygląda to na pracę z danymi. Brzmi jak nauka o danych. Rezultatem jest dokładny model 3D pozostałości statku, dokładnie taki, jaki wygląda obecnie.
„Oprócz pierwszego spojrzenia na Quest ludzkimi oczami… stworzymy cyfrową replikę” – powiedział Dwight Coleman, współprzewodniczący naukowiec WHOI. „Ten rodzaj modelowania… daje nam nowe sposoby na namacalność tych wraków”.
Namacalny w jaki sposób?
Ponieważ nie musisz zakłócać miejsca katastrofy. Naukowcy z laboratoriów w Toronto, New Bedford czy Bostonie mogą „polecieć” do wnętrza wirtualnego budynku. Potrafią policzyć śruby. Potrafią zmierzyć rdzę. Nie muszą dotykać ani jednego kawałka tego stuletniego drzewa.
To również tworzy linię bazową. Jeśli statek rozbije się za pięć lat, pozostanie kopia cyfrowa. Zatrzymuje chwilę w czasie.
Co dalej? Odnalezienie Terra Nova i innych zaginionych obozów
Misja ta nie kończy się u wybrzeży Nowej Funlandii.
Statki Alvin i Atlantis (oba należące do armii amerykańskiej/marynarki wojennej i przez nią obsługiwane) płyną na północny wschód. Kierują się w stronę Grenlandii.
W tych zimnych wodach jest kolejny wrak. „Terra Nova” (Terra Nova ).
Tak, ta sama „Terra Nova”. Statek Roberta Falcona Scotta.
Scott przegrał wyścig z Paulem. Amundsen był przed nim. Scott zmarł w drodze powrotnej. Jego statek, Terra Nova, ostatecznie zatonął u wybrzeży Labradoru, pełniąc funkcję statku do połowu fok, podobnie jak Quest.
Po raz pierwszy naukowcy zamierzają połączyć te dwa wraki. „Quest” (Shackleton) i „Terra Nova” (Scott). Byli tytanami Ery Heroicznej odkryć. Wrogowie. Przyjaciele. Obaj zginęli podczas swoich ostatnich, fatalnych podróży.
Teraz w pobliżu znajdują się miejsca ich wiecznego spoczynku. Misja planuje w następnej kolejności zbadać Terra Nova. Zrobią z tego mapę. Zobaczą, czy cierpi na tę samą przeklętą sieć rybacką, która nęka Questa.
Wciąż zbyt mało wiemy o lokalizacji tych obiektów. Lód kryje tajemnice. Głębokie morze jest wrogo nastawione do kamer. A jednak za każdym razem, gdy schodzimy w dół, znajdujemy coś więcej niż tylko rdzę.
Znajdujemy lustra.
Patrzymy w ciemną wodę i widzimy nasze śmieci, nasze sieci i pozostawiony smutek. Ale widzimy też, jak morze odbiera wszystko. Jak koralowce wyrastają z tragedii. Jak statek staje się rafą.
Czy to jest piękne? To musi być. Nie mamy wyboru.
