SpaceX is weer in beweging.
De gigantische herbruikbare raket, bekend als Starship, richt zich op donderdag 23 juli voor zijn volgende testvlucht. Dit is niet zomaar een lancering. Het is vlucht 13. Een cruciale mijlpaal voor het voertuig dat het bedrijf van Elon Musk bouwt om mensen naar de maan en uiteindelijk naar Mars te brengen.
Het loket gaat om 18.45 uur open. EDT. Dat is 22:45 GMT. Of 17:45 uur in Texas.
Je kunt de poging live bekijken op Space.com als je geïnteresseerd bent in het zien van 120 meter metaal dat de zwaartekracht trotseert. Maar eerst moet je weten waarom we zo snel opnieuw beginnen.
Waarom werd vlucht 13 afgebroken?
De vorige keer verliep het niet zoals gepland.
Op 16 juli eindigde de eerste poging voor deze specifieke missie in een mislukking. Net toen de Super Heavy-booster zijn 33 Raptor-motoren aanzette, stopte de reeks. De raket heeft het pad nooit verlaten.
Musk legde het probleem kort daarna uit via X.
“Om zeker te zijn van een goede vlucht zullen twee Raptors worden verwijderd en vervangen”, schreef hij.
Dat is een aanzienlijke reparatie voor zo’n vroege test. Het impliceert onderliggende problemen met die specifieke motoren of hun integratiepunten. SpaceX hoopte oorspronkelijk op 20 juli opnieuw te lanceren. Op zondag 19 juli werd die datum uitgesteld. Het nieuwe doel: “niet eerder dan donderdag.”
Dit is logisch. Je hoeft geen overhaaste reparaties uit te voeren aan een raket die miljoenen kilo’s weegt.
Ruimteschip versie 3 en de Artemis-verbinding
Dit is niet de eerste keer dat Starship vliegt. Hij debuteerde in april 2023 en sindsdien hebben we een handvol suborbitale hop gezien. Maar vlucht 13 heeft ruimteschip versie 3 aan boord.
De nieuwste iteratie.
Versie 3 is de variant waar NASA op inzet voor zijn Artemis-programma. Het is degene die waarschijnlijk astronauten op het maanoppervlak zal laten landen. Het is ook het voertuig waarvan SpaceX hoopt dat het de eerste mensen naar Mars zal brengen. Als de techniek het volhoudt, helpt deze vlucht het ontwerp te valideren dat uiteindelijk de manier waarop we in de ruimte opereren zal veranderen.
Alle huidige vluchten zijn suborbitaal. Ze bereiken de baan nog niet. Ze testen systemen, hitteschilden en motorprestaties. Maar de inzet blijft stijgen.
Het missieprofiel: twee knallen, één splashdown?
Het plan voor vlucht 13 bootst de aanpak na van vlucht 12 op 22 mei, maar met hogere verwachtingen.
Hier is een overzicht van waar SpaceX deze keer naar streeft:
- Super Heavy Boost Stage: De eerste fase heeft tot doel zichzelf terug te sturen naar de aarde. In plaats van te crashen zal het zich richten op een gecontroleerde landing in de Golf van Mexico. Dit is moeilijk te verkopen. Tijdens vlucht 12 zorgden motorproblemen ervoor dat de booster in het water sloeg in plaats van zachtjes te landen. SpaceX wil kijken of de motorvervangingen de stabiliteitsproblemen oplossen.
- Starship Upper Stage: Het schip zelf vliegt de halve wereld rond. Het zal streven naar een gecontroleerde landing voor de kust van West-Australië, in de Indische Oceaan.
In dat laatste deel slaagde vlucht 12 daadwerkelijk. De bovenste trap van het Starship slaagde erin West-Australië te bereiken en zoals bedoeld in het water te landen. De booster was de bottleneck. Het vaststellen van het retourtraject van de booster is hier waarschijnlijk de belangrijkste technische focus.
De toekomst van internet dragen
Deze keer is er nog een lading. Een roman eigenlijk.
Starship zal twintig Starlink V3-satellieten van de volgende generatie de ruimte in vervoeren. Deze satellieten hebben nog nooit eerder gevlogen. SpaceX bouwt een enorme constellatie van 100.000 stuks voor een lage baan om de aarde, en Starship is het enige voertuig dat ze op grote schaal kan inzetten.
Maar verwacht niet dat ze daar blijven.
Omdat Starship zich in een suborbitaal vluchtprofiel bevindt, zullen deze satellieten niet in een permanente baan om de aarde komen. Volgens de missiebeschrijving van vlucht 13 zullen ze ongeveer 20 minuten na hun inzet opnieuw binnenkomen en verbranden.
Waarom ze überhaupt dragen?
Het is een test. Een real-world stresstest voor de Starlink V3-hardware in een ruimteschipomgeving. Het bewijst dat de integratie werkt. Het bewijst dat de vrijgavemechanismen functioneren. En het geeft SpaceX-gegevens over hoe de satellieten zich gedragen tijdens de lancering en de eerste terugkeer.
De weg naar een baan om de aarde
We zijn nog ver verwijderd van een ruimteschip dat in de ruimte blijft.
Elke toets is een leercyclus. Een afbreking in juli betekent dat twee Raptors worden verwisseld. Een push-in-schema betekent meer tijd om ervoor te zorgen dat die motoren correct vuren. Een landing in de Golf van Mexico in plaats van op een lanceertoren is een overwinning, zelfs als het nat is.
Het doel is duidelijk. Zorg ervoor dat de booster intact terugkomt. Zorg ervoor dat het schip intact terugkomt. Herhaal dit totdat een van hen helemaal niet naar beneden hoeft te komen.
Vlucht 13 is een volgende stap op dat grillige pad. Donderdagavond zullen we weten of de reparatie stand heeft gehouden.
Zullen de Raptors zich gedragen? Zal de Super Heavy blijven drijven? Of zal de Golf van Mexico een nieuwe booster claimen?
Over een paar dagen weten we het. Wacht tot die tijd op de lichten.
