De Amerikaanse ruimtemacht vertraagt niet. Zelfs niet een beetje.
Het bureau heeft zojuist overeenkomsten getekend voor 36 nieuwe satellieten. Het prijskaartje? $ 1,75 miljard. Het doel is eenvoudig, zij het angstaanjagend: binnenkomende raketten vanuit de ruimte spotten voordat ze een probleem worden. Deze ruimtevaartuigen zullen zich aansluiten bij de ‘Golden Dome’, het spraakmakende initiatief van de Trump-regering om de Amerikaanse verdediging tegen hypersonische en ballistische dreigingen te versterken.
Twee bedrijven doen hier het zware werk. L3Harris Technologies en Sierra Space krijgen elk een contract voor 18 ruimtevaartuigen. Alle 36 moeten eind volgend jaar klaar zijn voor lancering. 2028 is de deadline.
Dit maakt deel uit van een grotere impuls. In het bijzonder de Proliferated Warfighter Space Architecture van het Space Development Agency. We hebben het over de Tracking Layer van Tranche 3. Het is een hybride raketverdedigingssysteem. Zijn taak? Om te zorgen voor wat ambtenaren ‘wereldwijde stereodekking’ noemen.
Waarom twee bedrijven?
Je vraagt je misschien af waarom de regering de bestelling heeft gesplitst. De contracten zijn verschillend. Ze vervullen enigszins verschillende rollen binnen hetzelfde netwerk.
Sierra Space krijgt een deal ter waarde van maximaal $798 miljoen. Ze zullen 18 ruimtevoertuigen bouwen met een raketwaarschuwings- en raketvolgvariant. Deze rijden mee met de Horizon-bus, afgeleid van de Eclipse-serie. Sierra gebruikte vergelijkbare technologie voor Tranche 2. Het is een incrementele upgrade. Vertrouwde hardware, gehard voor een zwaardere missie.
L3Harris krijgt het grootste deel van de taart. Hun contract bedraagt $955 miljoen. Ze bouwen 18 ruimtevaartuigen met een raketverdedigingsvariant. Deze lijken op de Hypersonic en Ballistic Tracking Space Sensor (HBTSS) platforms die L3Harris heeft verfijnd voor de Missile Defense Agency. Ze hebben al vijf van deze dingen in een baan om de aarde gebracht. Ze hebben meer dan 70 raketsatellieten in bestelling voor alle tranches. Ze kennen dit systeem door en door.
Beide sets satellieten maken gebruik van infraroodsensoren. Dat is niet onderhandelbaar. Met gewone optiek kun je geen hypersonische zweefvoertuigen zien. Je hebt warmte nodig. Je hebt IR nodig.
Hoe werkt de trackinglaag eigenlijk?
De satellieten bevinden zich in een lage baan om de aarde. Ze scannen de hele wereld. Wanneer een raket wordt gelanceerd, vangen de infraroodogen de hittesignatuur op.
Hier is het lastige deel. Detectie is één ding. Volgen is iets anders.
De nieuwe satellieten zien niet alleen. Ze praten. Ze pushen die gegevens in realtime. Laserverbindingen met lage latentie verbinden ze met andere knooppunten in het netwerk. Uiteindelijk bereiken die gegevens de strijdkrachten ter plaatse. Commandanten zien het traject. Ze krijgen de waarschuwing. Ze hebben seconden om te handelen.
“Dit breidt zich uit op de vorige… generaties van SDA”, zegt SDA-directeur G.P. Sandho. Hij noemde het een ‘mijlpaal’. Woorden doen er minder toe dan het resultaat: veerkracht. Als de ene satelliet sterft, ziet een andere hem. Dat is het punt van proliferatie. Te veel doelen voor een tegenstander om de moeite te nemen om neer te schieten.
Het grotere geheel
Deze nieuwste batch staat niet op zichzelf. In december 2025 bestelde de SDA al 72 extra Tranche 3-ruimtevaartuigen. Dat was een deal van $3,5 miljard waarbij L3Harris, Lockheed Martin, Rocket Lab en Northrop Grumman betrokken waren.
Voeg de nieuwe 36 toe aan die 72. Je krijgt 108 satellieten. De totale waarde van die gecombineerde inspanning? Ongeveer $ 5,25 miljard.
Dat is veel hardware. En veel risico.
De ruimte is druk. Puin is een constante hoofdpijn. En als deze satellieten niet lanceren, stort de tijdlijn in. De SDA noemt deze contracten ‘versneld’. Maar ze hebben nog geen strikte lanceringstijdlijn voor de hele groep gepubliceerd. We weten dat de deadline eind 2029 is voor de volledige set. De nieuwe worden misschien eerder gelanceerd. Hoop is echter geen strategie.
Zodra ze daarboven zijn, neemt de Space Force het over. De Space Development Agency heeft ze gebouwd. De Space Force leidt ze. Ze integreren in gezamenlijke operaties. Ze bieden het oorlogsvermogen waar het leger wanhopig naar verlangt.
Is het genoeg?
Het Golden Dome-initiatief wordt onder de loep genomen. Critici wijzen op kostenoverschrijdingen en technische hindernissen. Hypersonics zijn notoir moeilijk te volgen. Ze bewegen te snel. Ze manoeuvreren onvoorspelbaar. Een satellietnetwerk helpt, maar het is geen wondermiddel.
Toch is de trend duidelijk. Amerika bouwt een muur in de lucht. Een digitale muur gemaakt van lenzen, lasers en code.
Wie bouwt de rest? Lockheed Martin. Northrop Grumman. Anderen zullen volgen. De toeleveringsketen rekt zich uit. Kan hij het volume aan? L3Harris lijkt voorbereid. Sierra Space is bezig met een inhaalslag. Maar 108 satellieten vereisen een vlekkeloze uitvoering.
Eén storing kan de hele laag vertragen.
De wereld kijkt toe. China en Rusland bouwen hun eigen counterspace-mogelijkheden. Ze willen onze ogen verblinden. Het antwoord van de Ruimtemacht is om ze te vermenigvuldigen. Maak het netwerk te groot om te doden.
We zullen zien of het stand houdt. De komende jaren van lanceringen zullen de waarheid vertellen. Niet de persberichten. De waarheid.
