Het heeft geen zin. Het oppervlak van de zon brandt op 9.932 Fahrenheit. De corona? Miljoenen graden warmer. Wij weten dit al jaren. Het doorbreekt de fundamentele thermodynamica.
Nu is er een aanwijzing. Stof.
In het bijzonder kosmisch stof dat magnetische golven berijdt. Dit gaat niet over elektronen of ionen, die al tientallen jaren centraal staan. Dit is gruis.
Syed Ayaz van de Universiteit van Alabama leidt de leiding. Zijn team bekeek gegevens van NASA’s Parker Solar Probe. Het ruimtevaartuig scheerde langs de corona op een afstand van 6,8 miljoen kilometer. Dat is gevaarlijk dichtbij.
Je kent de corona. Die spookachtige halo tijdens een totale zonsverduistering. Het ziet er vaag uit vergeleken met de witte schijf van de fotosfeer. Niet omdat het koud is. Maar omdat het dun is. Dun verdeeld plasma dat elders overschaduwd wordt door het enorme volume.
“Decennia lang hebben onderzoekers zich vooral geconcentreerd… Ons werk voegt een nieuw ingrediënt toe.”
Hier is de kicker. Parker heeft geen stofdetector bij zich. Waarom? Omdat wetenschappers niet dachten dat stof de hitte overleefde. Ze gingen ervan uit dat het zou verdampen. Het kan onmogelijk iets uitmaken.
Ze hadden het mis. Of in ieder geval: ze misten iets.
Parker’s FIELDS -experiment mat elektromagnetische pieken. Spanningssprongen die niet mogen voorkomen. Ayaz besefte wat het schip trof. Kleine stofkorrels. Snel bewegen. Ze botsen tegen het ruimtevaartuig en creëren geladen deeltjeswolken.
Deze lading interageert met de zonnewind. Het raakt de Alfvén-golven. Dat zijn plasmagolven die door het magnetische veld van de zon weergalmen.
Hoe verandert stof ze?
Twee manieren.
– Massa voegt traagheid toe. Zwaar stof zorgt ervoor dat het plasma harder sleept. Energie reist verder de corona in voordat het zijn warmte dumpt.
– Lading bevordert de interactie. Statische elektriciteit op het stof versterkt botsingen tussen deeltjes en het magnetische veld. Er komt lokaal energie vrij. Onmiddellijke verwarming.
“Als de stofmassa domineert, kan de golfenergie verder reizen”, merkt Ayaz op. “Als de stofladingseffecten domineren… deeltjesverwarming.”
De balans verschuift het doel. Waar de energie landt, bepaalt waar de temperatuur piekt. Stof is niet alleen maar puin. Het is een geleider van de energiedistributie.
We moeten het model heroverwegen. Toekomstige missies hebben betere stofsensoren nodig. Het is niet langer optioneel achtergrondgeluid.
Eén vraag blijft hangen.
Komt het stof er gewoon doorheen? Of geeft het feitelijk de storm vorm? Wij weten het nog niet. We beginnen het pas te zien.
