Het is 19 juni, 25 dagen in de cyclus, en de lucht weigert subtiel te zijn.
De maan verbergt zich niet meer. Het is vanavond een wassende halve maan, die uitgroeit van een verlegen stukje tot iets dat eigenlijk je aandacht opeist. Volgens NASA is momenteel ongeveer 33% van die rotsachtige bol verlicht.
Niet veel voor een beginneling. Genoeg voor iemand die de moeite neemt om omhoog te kijken.
Waar je eigenlijk naar kijkt
Je hebt geen uitrusting nodig. Je blote ogen zullen je de basis laten zien. Concreet vang je de Mares Fecunditatis en Mare Crisium. Die donkere plekken. De zeeën die geen water zijn.
Pak een verrekijker. Het uitzicht springt. Je zult de Endymion-krater zien, die daar als een pokdalig oog naar je kijkt.
Als je een telescoop bezit, ben je klaar voor de geschiedenisles. De optiek gaat open en laat u de landingsplaats van Apollo 17 zien. Plus Mare Nectaris. Wij hebben daar ooit gestaan. Het is er nog steeds. Wachten.
De tijdlijn
De volledige onthulling komt vroeg. 29 juni markeert de volgende Volle Maan. Tien dagen voordat het ding eruitziet als een bord dat in het donker is blijven steken.
Waarom doet het dat?
Hier is de monteur. NASA zegt dat de maan ongeveer elke 29,5 dagen om de aarde draait. Acht erkende stappen.
De vangst. De maan houdt altijd één gezicht naar ons gericht. Die kant verandert nooit.
Het licht verandert. De zon raakt verschillende hoeken terwijl de maan reist. Het ene moment is het een dun spookje, het volgende moment is het halfverlicht en dan weer stralend wit. We noemen het de maancyclus. Het is gewoon geometrie gekleed in mysterie.
Nieuwe Maan betekent dat de donkere kant naar ons toe is gericht. Tussen ons en de zon. Onzichtbaar. Je kunt letterlijk niets zien.
Dan waxt het. De rechterkant licht op als u zich op het noordelijk halfrond bevindt. Een splinter wordt een curve. Het eerste kwartier slaat toe en het lijkt erop dat iemand een hap uit een koekje heeft genomen. Half donker, half licht.
Het blijft groeien. Gibbous in de was zetten. Meer dan de helft. Het hele ding plagen.
Volle maan. Alles. Helder en opvallend.
Dan gaat het kapot. Afnemende Gibbous. Licht verlaat eerst de rechterkant. Het derde kwartaal is aangebroken. Nog een halve maan, maar nu gloeit links. Afnemende halve maan volgt. Links nog een laatste stukje.
Dan keert de duisternis terug. De cyclus herhaalt zich. Wij ook, als we zien hoe hetzelfde gezicht keer op keer in het licht wordt gekleed. Is het romantisch? Zeker. Of misschien houden we gewoon van dingen die steeds terugkomen.
