Nicholas Roerich was meer dan alleen een schilder. Hij was een dramatische kracht, een schrijver en een spirituele zoeker die een onuitwisbare stempel op de moderne kunst heeft gedrukt. Hij werd in 1874 in Sint-Petersburg geboren en groeide op in een huis vol schrijvers, wetenschappers en kunstenaars. Zijn vader is advocaat. Zijn moeder is notaris. De omgeving was elektrisch. Het heeft hem gevormd.

Roerich studeerde rechten aan de Universiteit van St. Petersburg en kunst aan de Academie voor Schone Kunsten. Daar ontmoette hij Sergei Diaghilev. Diaghilev zag iets in de schetsen van Roerich. Hij heeft talent gevonden. Hij zag een ontwerper die grootse, historische proporties op het podium kon brengen.

Rite of Spring en Ballets Russes

Roerichs naam is nauw verbonden met een moment in de cultuurgeschiedenis: de première van Igor Stravinsky’s Le sacre du printemps in 1913. Roerich ontwierp de kostuums en decors. Dit werk veroorzaakte een rel. Het was een modernistisch monument en de beelden van Roerich maakten deel uit van die chaos.

Maar dit is slechts één hoofdstuk. Hij werkte intensief samen met Diaghilevs Ballets Russes. Zijn ontwerpen zijn meer dan alleen decoraties. Het zijn herinneringen aan het verleden. “Hij schilderde het 12e-eeuwse Rusland voor Prins Igor. Hij creëerde de legendarische Scandinaviër Edvard Grieg voor Peer Gynt. Zijn werk legt de mysteries van de prehistorische natuur vast. Het was groots. Het was mysterieus. Dit is precies wat Diaghilev nodig had.

Ballingschap en Agni Yoga Society

De Oktoberrevolutie van 1917 veranderde alles. Roerich is al in Finland aan het herstellen van een longontsteking. Hij kon niet terugkeren naar Rusland. Dus hij bleef. Hij schilderde. Hij schreef blanco vers. Hij ontwierp het podium.

In 1920 verhuisde hij naar de Verenigde Staten. Hij heeft zijn familie meegenomen. Hij bracht zijn filosofie mee. Hij en zijn vrouw Helena richtten de Agni Yoga Society op. Het is een instituut dat het oosterse denken en de westerse moraalfilosofie combineert. Het bestaat nog steeds.

New York werd zijn nieuwe thuis. Voor het eerst werd daar een tentoonstelling van ruim 400 werken georganiseerd. Rijke mensen zijn geobsedeerd. Zij steunden zijn idee. Zij financierden zijn visie. Deze steun gebruikte hij om in 1921 het Master Institute of United Arts op te richten. Hij verzamelde een faculteit van topklasse. Hij doceerde een grote verscheidenheid aan onderwerpen. Het instituut was actief tot 1937 en werd uiteindelijk in 1949 het Nicholas Roerich Museum.

Op zoek naar oosterse spiritualiteit

Roerichs kunst was aan het veranderen. Het wordt spiritueler. Meer oosters. Begin jaren twintig was het meer dan alleen een hobby geworden. Dit is zijn levenswerk.

In december 1923 reisde de familie Roerich naar India. Ze staken de Himalaya over. Ze zochten iets. Een diepere spiritualiteit. Een verbinding met de antieke wereld waar ze zich al heel lang toe aangetrokken voelen.

Ze vonden het in de Kullu-vallei. In 1928 richtten zij het Urusvati Himalayan Research Institute op in het huidige Himachal Pradesh. Ze bouwden een huis. Ze bleven reizen. Ze blijven creëren.

Roerich stierf in 1947 in Nagar, India. Hij liet een erfenis achter die elke classificatie te boven ging. Hij was een schilder die dansen ontwierp. Een mysticus die instellingen bouwt. Een Rus die zijn ziel vond in de Himalaya.

Zijn bergschilderijen zijn iconisch. Maar de man achter hen was complexer. Hij is een brug tussen werelden. tussen kunst en geloof. tussen west en oost.

Waarom veroorzaken zijn decors rellen, terwijl zijn schilderijen verzamelaars tevreden stellen? Misschien komt het omdat hij begrijpt dat kunst meer is dan alleen visueel. Het is visceraal. Het is spiritueel. Het leeft nog steeds.

Het Roerich Museum staat nog steeds. De Agni Yoga Society functioneert nog steeds. Er blijven vragen bestaan ​​over zijn leven. Heeft hij gevonden wat hij zocht in de Himalaya? Of is de zoektocht zelf de bestemming?

попередня статтяGeschiedenis en genre van Shanty-liedjes
наступна статтяWaarom InSight’s Marsbewoner “The Mole” het moeilijk heeft om door de rode aarde te graven