Louis CK is terug. Maar niet zoals hij vroeger was.
De komiek, geboren op 12 september 1967 in Washington D.C., bouwde een carrière op door brutaal eerlijke, seksueel geladen verhalen te vertellen die de meeste mensen niet zouden durven fluisteren in een volle kamer. Hij was niet zomaar een stand-upact. Hij was een schrijver. Een regisseur. Een producent. Zijn show Louie op FX veranderde de manier waarop mensen televisie keken. Het was rauw. Het was raar. Het won Emmy’s, Grammy’s en Peabody’s. Peers noemden hem een ‘stripverhaal’. Critici noemden hem een genie.
Toen gebeurde 2017.
De #MeToo-beweging won aan kracht. Vrouwen kwamen naar voren. Ze vertelden verhalen over Louis C.K. zichzelf aan hen blootstellen. Aanvankelijk ontkende hij het. Toen gaf hij het toe. Hij zei: “Ze zijn allemaal waar.” Hij verontschuldigde zich. Hij trok zich terug uit de mainstream-schijnwerpers. De industrie mijdde hem. Het Emmy-beeld stond op zijn plank. De tv-deals droogden op.
Een tijdje leek het erop dat zijn carrière voorbij was.
Hij verdween niet. Hij verdween niet stilletjes. Hij deed iets onverwachts. Hij ging terug naar de basis. Geen acteurs. Geen regisseurs. Geen scripts. Alleen hij en een microfoon. Hij begon weer te toeren. Kleine theaters. Intieme kamers. Hij uitverkochte shows. Fans kwamen opdagen. Critici schreven stukken over de controverse, maar de kaartjes bleven verkopen.
De val uit de gratie was dramatisch. De wederopbouw verliep rustig. Nu staat hij vooral weer bekend om zijn stand-up. De tv-faam is verdwenen. De controverse is een deel van zijn verhaal, maar niet het hele verhaal. Hij is nog steeds grappig. Nog steeds controversieel. Werkt nog steeds.
Is het vergeving? Of gewoon fascinatie? Misschien allebei. Het publiek komt steeds terug. Hij blijft verhalen vertellen. De cyclus gaat door.
