додому Technologia i nauka Biografie naukowców Człowiek, który ukształtował brytyjską naukę: dziedzictwo Sir Josepha Banksa

Człowiek, który ukształtował brytyjską naukę: dziedzictwo Sir Josepha Banksa

0

Był królem brytyjskiego skrzydła Oświecenia. Sir Joseph Banks nie tylko studiował przyrodę; zorganizował jego dystrybucję w całym imperium. Urodzony 13 lutego 1743 roku w Londynie, odziedziczył fortunę, która zapewniła mu swobodę podróżowania, gromadzenia kolekcji i ostatecznie na dziesięciolecia zdominowania kręgów akademickich. Kiedy zmarł w Isleworth 19 czerwca 1820 r., pozostawił po sobie zmieniony krajobraz brytyjskiej nauki.

Banki były wytworem tradycyjnej elity. Harrow School, Eton College, następnie Christ Church College w Oksfordzie (1760–1763). Opuścił szkołę bez dyplomu, prawdopodobnie dlatego, że jego prawdziwa edukacja odbyła się gdzie indziej. W 1761 roku objął majątek rodzinny i od razu wykorzystał go do celów badawczych. Jego pierwsze podróże nie były zwykłymi wakacjami. W 1766 odbył podróż do Nowej Fundlandii i Labradoru. Nastąpiła wielka podróż: opłynięcie świata z kapitanem Jamesem Cookiem w latach 1768–1771. Odwiedził także Islandię w 1772 roku. Każda podróż kończyła się pudłami pełnymi próbek. Każdy okaz został skatalogowany, wytłoczony lub zakonserwowany.

Jego obsesją nie była tylko ciekawość. To była kwestia ekonomiczna. Bankom zależało na inwestycjach, które mogłyby przynieść Wielkiej Brytanii zyski. Nalegał na przeniesienie pożytecznych gatunków do nowych regionów. To nie była nieszkodliwa botanika. Była to strategia kolonialna pod przykrywką nauki. Starał się zapewnić rozwój roślin w koloniach brytyjskich, zmniejszając zależność od importu z zagranicy. Jego sieć kontaktów stała się siłą napędową tych wysiłków. Jako honorowy dyrektor Królewskich Ogrodów Botanicznych w Kew wysyłał kolekcjonerów do najodleglejszych zakątków świata. Jego dom stał się ośrodkiem, w którym wymieniano się pomysłami równie swobodnie, jak okazami roślin.

Strona polityczna banków była mniej atrakcyjna. Był prezesem Towarzystwa Królewskiego od 1778 r. aż do swojej śmierci w 1820 r. To czterdzieści dwa lata. Wystarczająco długo, aby zmienić instytucję. Podniósł status nauki w Wielkiej Brytanii. Utrzymywał kontakty z naukowcami zagranicznymi i przezwyciężał tendencje izolacjonistyczne. Ale on także scentralizował władzę. Wielu kolegów zarzucało mu, że jest zbyt kontrolujący. Jeden z nich nazwał go nawet „despotą”. On nie tylko przewodził; rządził. Niemniej jednak zaszczyty napływały jeden po drugim. Baronet w 1781 r. Komandor Rycerski Orderu Łaźni w 1795 r. Członek Tajnej Rady w 1797 r.

Jego wkład naukowy był wyjątkowy i często zapominany. W 1805 roku zaproponował powiązanie rdzy pszennej z grzybem berberysu. Był to przełom w zrozumieniu cykli chorobowych roślin, chociaż pełny mechanizm został poznany znacznie później. Twierdził również, że ssaki torbacze są bardziej prymitywne niż ssaki łożyskowe. W tamtym czasie było to odważne stwierdzenie, które podważało ustalone poglądy na ewolucję ssaków. To nie była tylko taksonomia; było to stwierdzenie hierarchii biologicznej.

Fizyczne dowody jego pracy przetrwały. Jego zielnik jest obecnie częścią British Museum. Podobnie jak jego biblioteka – bogaty zbiór dzieł z zakresu historii naturalnej. Razem tworzą jedno z najważniejszych archiwów naukowych wszechczasów. Następnie jest Florilegium Banksa. Był to zbiór rycin botanicznych sporządzony na podstawie rysunków wykonanych przez szwedzkiego botanika Daniela Solandera podczas podróży Cooka. Stworzenie zajęło więcej niż dwie osoby

Exit mobile version