Het kloppen hield op. De stilte keerde terug op het oppervlak van Mars nadat de robotarm van de InSight-lander 500 precieze slagen had toegebracht aan de kop van de zelfhamerende sonde. Het doel is eenvoudig. Het idee is om de apparatuur diep genoeg te begraven om duidelijke seismische gegevens te verkrijgen. resultaat? Mislukking.
- “We hebben ons best gedaan. Mars en onze mol konden gewoon niet met elkaar overweg”, zegt Tilman Spohn, projectwetenschapper voor de missie. De strijd om het Heat Flow and Physical Properties Package (liefkozend bekend als “The Mole”) te installeren is een van de bekendste obstakels geworden in de moderne planetaire verkenning. Maar deze mislukking was meer dan alleen een technische storing. Het onthult iets diepgaands over de korst van de Rode Planeet.
De onmogelijke mol: strijd om wrijving
Ingenieurs hebben ruim een jaar aan het HP3-instrument gewerkt. Het is ontworpen om 5 meter onder de grond te boren en heeft als taak de warmtestroom in het binnenste van de planeet te meten. Waarom is dit belangrijk? Omdat hitte ons vertelt hoe de planeet afkoelde, hoe de kern stolde en uiteindelijk hoe aardse planeten zoals de aarde ontstonden.
Het probleem is niet de technologie. Het is vuil.
Mars staat bekend als stoffig en los. Je zou denken dat dat het graven makkelijker zou maken. Dit is niet waar. De mol wordt op zijn plaats gehouden door wrijving en de interne hamer duwt de mol naar beneden. Als de grond te los is, draait het hele apparaat van zijn plaats. Als het te hard is, kan de hamer er niet doorheen dringen.
Het blijkt dat de regoliet rondom Insight noch zacht noch hard is. Het was fragmentarisch. grind. Onvoorspelbaar.
“Hamer”-strategie: een wanhopige daad
Toen het zelfhamermechanisme van The Mole niet meer werkte, bedachten NASA-ingenieurs een gevaarlijke oplossing. Ze gebruikten de robotarmen van de lander niet om de grond te manipuleren, maar om de kop van de mol te duwen.
Het idee is dat wanneer je naar beneden duwt, de normaalkracht toeneemt en de wrijving toeneemt. Dit voorkomt dat de “mol” gaat draaien en zorgt ervoor dat de hamer binnenin dieper kan slaan.
Het werkte. Soort van.
Het team voerde gedurende meerdere maanden verschillende persen uit. De mol bewoog. Maar langzaam. Tussen 11 maart 2020 en 30 mei 2020 is hij slechts 7 centimeter vooruitgegaan. Het is slechts 1,5 inch. Dat is pijnlijk langzaam voor een apparaat dat is ontworpen om 5 meter diep te gaan.
“We hebben veel geleerd dat toekomstige missies zal helpen die onder het oppervlak van Mars proberen te graven.”
De laatste spurt en de komst van de winter
In juni 2020 was de situatie ernstig geworden. De robotarm kan maar zo ver reiken. Wanneer je je fysieke limiet bereikt, kun je deze niet verder verleggen. Je moet zelf de mol uit de jam graven.
Ingenieurs hopen dat het omringende zand uiteindelijk voldoende compact zal worden om voldoende wrijving te veroorzaken. Ze hebben ‘De Mol’ nodig om zichzelf te verankeren en zelfstandig verder te kunnen graven.
Maar de tijd dringt. De winter is op het noordelijk halfrond van Mars. Zonne-energie neemt af. Alle handelingen vergen waardevolle energie. Teams moeten strategisch zijn. Ze kunnen niet zomaar blijven aandringen. Ze moesten de mol het werk laten doen.
In augustus 2020 maakte NASA bekend dat de mol begraven was. Slechts een paar centimeter van de achterkap en een paar centimeter van de behuizing steken uit. Blijkbaar hebben ze gewonnen. Of toch?
Wat we weten over de bodem van Mars
De InSight-missie slaagde er niet alleen niet in de sonde te begraven. Het slaagde erin een complexe geologische realiteit in kaart te brengen.
Eerdere rovers namen monsters van het aardoppervlak. De orbiter scande het van bovenaf. Maar InSight zit direct op de grond en levert gegevens die u nog nooit eerder hebt gezien. De grond was niet uniform. Dit is niet het fijne stof dat je in films ziet. Het is een mengsel van deeltjes en steenpuin, waardoor een mechanische omgeving ontstaat die eenvoudige modellen tart.
Vanwege deze complexiteit zullen toekomstige missies nieuwe hulpmiddelen vereisen. De standaard ‘drill and go’-aanpak werkt mogelijk niet overal. Als je de ondergrond van Mars wilt verkennen, heb je hulpmiddelen nodig die zich kunnen aanpassen aan variërende wrijving en dichtheden.
De erfenis van de strijd
De mol heeft het 5 meter doel nooit bereikt. Het stopt op ongeveer 40 cm. De verzamelde informatie is echter waardevol. Helpt bij het kalibreren van seismometers door het verminderen van geluid veroorzaakt door wind- en temperatuurveranderingen. Het geeft ingenieurs een plan van wat ze de volgende keer niet moeten doen.
De strijd tegen ‘De Mol’ op Mars benadrukt een harde waarheid over de planetaire wetenschap. Aannames gebaseerd op de aarde en eerdere missies kunnen fataal verkeerd zijn. Mars is niet de aarde. Het is niet eens een samenhangende versie van zichzelf. Kan variëren van vierkante meter tot vierkante meter.
De InSight-lander zal in 2022 eindelijk stilvallen, maar de vraag hoe je in Mars moet boren blijft onopgelost. Nieuwe missies zijn al in ontwikkeling. Ook zij worden met dezelfde uitdagingen geconfronteerd. De grond is anders. verschillende temperaturen. Verschillende risico’s.
Maar ook zij zullen profiteren van de InSight-ervaring. Ze leren dat wrijving een wispelturige metgezel is. het moeilijkste deel van dieper gaan is niet de oefening. Het is de grond eronder.
Na ruim een jaar in de meedogenloze korst van Mars te zijn gedoken, bereidt de zelfhamerende mol van het HP3-ruimtevaartuig zich voor op zijn laatste aanval. Het stuitte op volledig onvoorspelbare weerstand tijdens grondtests en had moeite om meer dan 5 meter onder het oppervlak van Mars door te dringen. Momenteel evolueert NASA naar een strategie met een hoog risico. In plaats van dat de mol alleen opereert, wordt hij fysiek geduwd door de robotarm van de lander.
Het doel is eenvoudig, maar gevaarlijk. Duw de mol in de losse, kruimelige grondlaag om de mol te verwijderen. De vangst? De hydraulische leiding van de arm loopt direct langs de krachtleiding van de mol. het kan die verbinding verbreken als de arm te hard of in de verkeerde hoek wordt geduwd. Het doorknippen van de kabel betekent stilte. Het experiment is voorbij. Maar zonder deze tussenkomst zou de mol misschien nooit dieper gaan, waardoor het mysterie van de interne warmtestroom van Mars onopgelost blijft.
Waarom graven op Mars moeilijker is dan verwacht
Deze mislukking was niet ongebruikelijk. Het is een terugkerend thema in de planetaire verkenning. Gedurende veertig jaar robotmissies naar Mars is geen enkel ruimtevaartuig erin geslaagd diep onder de grond door te dringen. De moeilijkheid ligt in de grondmechanica. Martiaanse regoliet gedraagt zich anders dan de aarde of het maanstof dat we gewend zijn.
Eerdere missies bieden een waarschuwend verhaal. Tijdens tests op aarde stuitte de diepijsboormissie van NASA op ernstige technische problemen en werd geannuleerd. De Phoenix-lander, die in 2008 nabij de noordelijke poolkap landde, was uitgerust met een robotarm die ontworpen was om tot een diepte van 50 centimeter te boren. het lukte maar een paar centimeter voordat het het opgaf. De boormachine van Curiosity kan gaten boren van ongeveer 5 centimeter breed. Dat lukte, maar er waren regelmatig verstoppingen en mechanische problemen.
“Mars heeft een harde huid.”
De HP3 Mol (kortweg de Mol genoemd) is ontworpen om zichzelf tot vijf meter diep te slaan. Maandenlang botste het tegen dezelfde muur. Ingenieurs van het Duitse Lucht- en Ruimtevaartcentrum (DLR) en NASA volgden. Het bewoog zich een paar centimeter naar voren voordat het plotseling terugstuiterde en werd verdreven door de grond waar het probeerde binnen te dringen.
Strategie: Duwen in plaats van hameren
Het nieuwe plan werd uitgebreid getest in het Jet Propulsion Laboratory (JPL) van NASA. De veronderstelling is dat de bovenste laag grond te brokkelig of te los is, waardoor de touwen in de mol niet in staat zijn de wrijving te bieden die nodig is om hem dieper te trekken. Zonder deze greep zorgt de werking van de hamer ervoor dat de mol alleen maar gaat draaien en stuiteren.
Ingenieurs hopen een robotarm te gebruiken om de grond lokaal te verdichten door op de mol te drukken terwijl deze hamert. Deze verhoogde druk zou de wrijving moeten creëren die nodig is om de mol in de grond te laten graven en zichzelf naar beneden te trekken. Het is een riskante manoeuvre. De arm moet precieze kracht uitoefenen zonder kwetsbare instrumenten te verpletteren of de krachtkabel te breken.
Als dat lukt, zal de mol uiteindelijk zijn doeldiepte kunnen bereiken. Als dit mislukt, wordt het venster voor gegevensverzameling permanent gesloten.
Kijkend naar de toekomst: wat is de toekomst voor Europa?
De Europese ruimtevaartorganisatie ESA houdt het resultaat van de laatste poging van InSight nauwlettend in de gaten. Hun Rosalind Franklin-rover, die deze zomer wordt gelanceerd, beschikt over een robuustere booroplossing. De boor is ontworpen om tot 2 meter diep op Mars te boren en is verdeeld in vier secties van 50 cm.
De missie van ESA omvat speciale veiligheidsmaatregelen om vastlopen te voorkomen. De diepte van twee meter zal alleen worden geprobeerd aan het einde van de primaire missie van de rover. Deze conservatieve benadering erkent de onvoorspelbaarheid van de bodem van Mars. In tegenstelling tot de stationaire InSight kan de Rosalind Franklin-rover naar een andere locatie worden verplaatst als de bodemomstandigheden te moeilijk worden.
De wetenschappelijke inzet
Waarom is dit belangrijk? Het HP3-instrument graaft niet alleen voor de lol. Het heeft sensoren die zijn ontworpen om de warmtestroom vanuit het binnenste van Mars te meten. Door temperaturen op verschillende diepten te registreren, kunnen wetenschappers berekenen hoeveel warmte uit de kern van de planeet ontsnapt.
Deze informatie is belangrijk voor het begrijpen van de thermische geschiedenis van Mars. Het helpt bij het beantwoorden van fundamentele vragen over hoe de planeet is ontstaan, waarom het magnetische veld instortte en hoe hun interne structuren er vandaag de dag uitzien. Zonder gegevens over diepe bodems blijft ons model van Mars onvolledig. Dit is een planeet waar we in een baan omheen draaien en op landen, maar we weten nog steeds weinig over de interne motor ervan.
De mol liet zien dat er vooruitgang kan worden geboekt. Op Sol 373 is vrijwel de gehele lengte in de grond ingebed. Het lijkt effectief te zijn. Toen was er, zoals begin november aangekondigd, een daling. De wrijving die het op zijn plaats moest houden, mislukte. De bodemeigenschappen zijn anders dan verwacht.
Nu, met een robotarm als back-up, riskeert het team alles om het opnieuw te proberen. De grond is erg hard. De inzet is hoog. De klok tikt.
Het Martiaanse waarheidsprobleem
Het gaat niet alleen om landen. Het gaat erom dat je blijft liggen.
Mars is een mechanische nachtmerrie voor ingenieurs. De atmosfeer is te ijl om enige betekenisvolle weerstand of lift te bieden. De zwaartekracht is zwak. De grond, regoliet, is een puzzel met ontbrekende stukjes. We kennen de echte mechanische eigenschappen niet. We baseren onze conclusies op gegevens van orbiters en rovers die zich op miljoenen kilometers afstand in een baan om de aarde bevinden. Als je een leefgebied probeert te bouwen dat bestand is tegen wind, stof en tijd, is het gevaarlijk om te raden.
Nieuw bewijsmateriaal suggereert dat deze taak moeilijker is dan we dachten. De bodem gedraagt zich anders dan het model voorspelt. Waarom? Het antwoord ligt op het kruispunt van lage druk, lage zwaartekracht en onbekende bodemmechanica.
Ingenieurs onderzoeken momenteel de situatie. Ze zoeken naar oplossingen. De missie kan niet doorgaan totdat dit probleem is opgelost.
Waarom bodem belangrijk is
Je zou kunnen denken dat aarde alleen maar vuil is. Op Mars is het een actieve variabele.
Regolith is niet statisch. Het verschuift. Het comprimeert. Het verzet zich. Maar hoeveel? In een omgeving met lage zwaartekracht worden alle interacties met het oppervlak vergroot. De wielen van de rover zinken dieper dan op aarde. Het anker glijdt gemakkelijker. De fundering van het leefgebied nestelt zich ongelijkmatig.
Een dunne atmosfeer biedt geen kussen. Er is geen luchtweerstand tegen langzame afdaling. Geen enkel weersysteem kan bodemerosie betrouwbaar voorspellen. Het stof is prima. Het doordringt alles. Het gevoel van de grond onder je voeten, of beter gezegd het gevoel van het loopvlak, verandert.
De schuifsterkte van diepe grond is onbekend. We weten niet hoe het op trillingen reageert. We weten niet hoe hij jarenlang onder constante belasting zal presteren. Gebrek aan informatie is een leemte. Het is groot.
Hoe ingenieurs reageren
Ze verwachten geen perfecte informatie. Ze werken met wat ze hebben.
Huidig onderzoek richt zich op adaptief ontwerp. Rovers worden getest met vormveranderende wielen. De ankers zijn opnieuw beoordeeld op verschillende bodemdichtheden. Habitatfunderingen worden gemodelleerd met behulp van verschillende scenario’s.
Eén manier is om de regoliet zelf te gebruiken. Het gebruik van lokale grond voor 3D-printen is een populair concept. Maar je kunt niet printen met aarde die zich onvoorspelbaar gedraagt. Als de grond onder de printkop beweegt, faalt de structuur.
Een andere manier is het gebruik van redundantie. Meer contactpunten. Meer ankers. Meer sensoren. Elke sensor voegt gewicht toe. Elk anker voegt complexiteit toe. Het is een delicaat evenwicht.
“De grond is niet alleen een basis, het is een deelnemer aan de missie.”
Ingenieurs bestuderen telemetriegegevens van bestaande rovers. Nieuwsgierigheid. Doorzettingsvermogen. Mogelijkheid. Elk geeft aanwijzingen. Maar hints zijn geen antwoorden. Er zijn weinig gegevens. De scenario’s zijn beperkt.
De onbekende onbekenden
Het grootste risico is dat je niet weet wat je niet weet.
De bodem kan samenhangender zijn dan je denkt. Misschien zou het vloeibaar zijn. Het bevat waarschijnlijk ijs dat na verloop van tijd sublimeert en holtes creëert. Gaatjes zijn gevaarlijk. Een zinkende fundering is een nachtmerrie.
Misschien is de regoliet schurend. Er is meer slijtage dan verwacht. Slijtage van gereedschap. Verslechtering van het wiel. Onderhoud is niet mogelijk.
Dit zijn geen hypothesen. Het zijn mogelijkheden. En ze vertragen de vooruitgang.
Vooruit
Oplossingen komen niet voort uit één enkele doorbraak. het zal komen
Blijf aan de top
Digitale stilte is de vijand van nieuwsgierigheid. Als je de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van wetenschap en technologie vergeet, wordt de kloof met de dag groter. De oplossing is eenvoudig. Neem rechtstreeks deel aan het gesprek op WhatsApp of Google News.
Deze platforms zijn meer dan alleen nieuwsbrieven. Dit zijn live feeds van Futura, de toonaangevende bron van gedetailleerde wetenschappelijke rapporten. Sla de ruis van het algoritme over en bestel geselecteerde updates rechtstreeks op uw apparaat door hier te bestellen.
Waarom is dit belangrijk?
De wetenschap ontwikkelt zich snel. Ontdekkingen op het gebied van kwantumcomputers en nieuwe ontwikkelingen in de geneeskunde kunnen ons begrip binnen enkele uren veranderen, in plaats van jaren. Het gebrek aan originele berichtgeving betekent dat je reageert op oud nieuws in plaats van je te concentreren op het heden.
Het gemak van het gebruik van een direct kanaal
WhatsApp-groepen biedt directe waarschuwingen. Geen app-switching. Geen rommel meer in uw inbox. Als er iets groots gebeurt, slechts een ping. Ideaal voor het laatste nieuws dat snel moet worden begrepen.
Google Nieuws biedt een groter doorzoekbaar archief. Je kunt dieper ingaan op opvallende onderwerpen. U kunt specifieke waarschuwingen instellen voor nichetechnologieën en de speciale wetenschappelijke sectie van Futura volgen zonder het Google-ecosysteem te verlaten dat u al gebruikt.
Mis niets
De mogelijkheden voor innovatie zijn enorm. Van de ethiek van kunstmatige intelligentie tot oplossingen voor klimaatverandering: details zijn belangrijk. Alleen vertrouwen op gewoon surfen op sociale media is onbetrouwbaar.
- Directe toegang tot deskundige analyses.
- Vermijd een overdaad aan informatie en gebruik zorgvuldig geselecteerde filters.
- Je ontvangt updates in realtime.
Het gaat om controle. Jij bepaalt wat, wanneer en hoe je kijkt. Mis het volgende grote nieuws niet. Maak vandaag nog contact met Futura via WhatsApp en Google News. De toekomst wacht en wacht niet op late lezers.
























