Als je de middag door TMZ-clips hebt gescrolld of naar Nightcrawler hebt gekeken, is het beeld waarschijnlijk glashelder. Dit is een groep broers die met lange lenzen op de rijken en beroemdheden jagen. Je zou denken dat dit een show alleen voor mannen is. Zo worden Tom Cruise en Selena Gomez elke keer dat ze uitgaan omringd door mannen met camera’s.
Het veld is zwaar van de mannen. Maar het is niet leeg. Er waren ook vrouwen in de loopgraven. Hun werk is even wreed.
Waarom is het moeilijk om een vrouwelijke paparazzi te worden?
Jennifer Buhl werkte drie jaar als paparazzi in Zuid-Californië. Later schreef hij een boek genaamd “Shooting Stars”, waarin hij de ervaring documenteerde. Haar advies aan aspirant-vrouwelijke fotografen is krachtig. Uiteraard zijn ook technische vaardigheden vereist. Het kadreren van een opname is belangrijk. Hoe u uw camera gebruikt, is belangrijk. Maar je hebt ook straatwijsheid nodig. Je moet voorspellen waar de beroemdheden vervolgens naartoe zullen gaan. Je moet daar de race winnen.
Maar als je vrouw wordt, veranderen de regels. Buhl vertelde Cosmopolitan dat de behandeling van vrouwelijke werknemers tweederangs was. Van collega’s. Van de onderwerpen. Ze werd geduwd. Er werd op haar gespuugd. Andere fotografen reden haar van de weg. De meesten van hen zeiden geen woord.
Vijandigheid is niet altijd subtiel. In 2015 ontmoette een anonieme vrouwelijke fotograaf Kylie Jenner. De realityster negeerde haar niet zomaar. Jenner noemde de vrouw een vervelende naam. Ze vertelde haar dat vrouwen niet in de goten van Hollywood gefotografeerd mochten worden.
Navigeren door een vrouwonvriendelijke industrie
Dit creëert een omgeving waarin het moeilijk is om in te breken. De sfeer rond scrums van beroemdheden is agressief. Het is vaak vrouwonvriendelijk. Buhl zei dat ze slechts enkele vrouwelijke paparazzi kent die momenteel in de Verenigde Staten werken. Als je de juiste terminologie gebruikt, zijn het paparazze. Dit aantal is nog steeds verbazingwekkend klein.
“Om de concurrentie te verslaan, heb je een beetje straatkennis nodig en het vermogen om te anticiperen op de volgende zet van je onderwerp.”
De bedrijfscultuur maakt het er niet eenvoudiger op. De scrum die de sterren volgt, zorgt voor een bijzondere chaos. Voor vrouwen is die chaos vaak persoonlijk. Ze worden geconfronteerd met intimidatie door collega’s. Ze werden belachelijk gemaakt door beroemdheden die ze betaald krijgen om gevangen te nemen.
Het gaat niet alleen om fotografie. Het gaat erom dat je daarbij het milieu overleeft.
De oorsprong van de term #paparazzi door insecten en hoe deze de cultuur van beroemdheden verandert
Het is moeilijk om je een wereld zonder hen voor te stellen. Die meedogenloze flitsen. Die schreeuwende fans. Een zwerm camera’s die als boze bijen boven de rode loper zweven. Wij noemen ze paparazzi. Maar hoe zit het met de naam? Dit is volledig een verzinsel van de regisseur.
Deze term komt niet uit straattaal of de Italiaanse persvakbonden. De naam komt van het personage uit Federico Fellini’s meesterwerk La Dolce Vita uit 1960. Deze film is een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Het definieerde een tijdperk. Het leverde ons de meest gehate (en gefascineerde) professionele jagers op.
Waarom de naam klinkt als een buzz
Fellini wilde een naam die verontrustend aanvoelde. Hij had woorden nodig die het geluid van een plaag nabootsten. Hij koos voor “paparazzi”. Dit is een onomatopee. Het klinkt als een bij. Of een vlieg. Of misschien klikt de sluiter van de camera als een gek. Dit personage is een roddelfotograaf. hij volgt de sterren. Hij heeft de privacy geschonden. De uitspraak van het woord komt overeen met de actie.
Wat zijn de volledige namen van de personages? De paparazzi. enkel. Het meervoud is nu “paparazzi”. Het bleef hangen. Het verspreidde zich naar alle talen. Het wordt een werkwoord. “Paparazzi” voor iemand. Tegenwoordig is het een van de beroemdste woorden ter wereld geworden.
De realiteit achter de mythe
Dit is het keerpunt. Er bestaan geen echte paparazzi. Fellini heeft hem uitgevonden. De regisseur nam een geluid en bouwde er een carrière op. Vóór deze scène waren beroemde fotografen slechts ‘media’ of ‘fotografen’. Ze waren minder agressief. Minder gestigmatiseerd.
Fellini’s werk herdefinieerde de relatie tussen publiek en beroemdheden. Fotografie wordt jagen. Maak van privacy een luxe. Het woord ‘paparazzi’ heeft nog steeds een negatieve connotatie. Wij geven de naam de schuld van de misdaad. Maar de misdaad zit in het script.
Hoe het de popcultuur voor altijd veranderde
Het effect was onmiddellijk. Het woord verspreidde zich sneller dan de film zelf. Het werd synoniem met agressieve journalistiek van beroemdheden. Het heeft een klasse beroemdheden gecreëerd die niet zonder camera’s kunnen bestaan. Er ontstaat een feedbackloop. Hoe beroemder je wordt, hoe meer paparazzi naar je toe zullen komen.
Vandaag hebben we het over ethiek. Is het intimidatie? Maakt het deel uit van het werk? Is het amusement? Het antwoord hangt af van wie je het vraagt. Maar hoe zit het met de woorden zelf? Dit is een eerbetoon aan een fictieve bug. denkbeeldig geluid. Een fictief personage. Inbreuk op de privacy door fictie.
Dit woord gebruiken wij nog steeds. Wij haten dat woord nog steeds. Wij houden nog steeds van dit woord. Het maakt deel uit van het weefsel van roem. Een bug die zijn weg vond naar de geschiedenis. En het is nooit meer weggegaan.
