Clément Aderr bouwt niet alleen vliegtuigen. Hij bouwde het eerste motoraangedreven vliegtuig dat op eigen kracht van de grond opsteeg. Ader, geboren in Muret, Frankrijk in 1841 en stierf in Toulouse in 1926, was een autodidactische ingenieur die weigerde op toestemming te wachten. Hij heeft geen universitair diploma. Hij heeft dromen en veel obsessies.
Nog voordat hij het vliegtuig raakte, maakte hij al furore op het gebied van communicatie. Hij vond vroege microfoons en omroepinstallaties uit. Via de telefoon bouwde hij een reputatie op. Maar in 1876 verliet hij een vaste baan bij de Brug- en Wegenadministratie. Hij wilde een fortuin. Wat nog belangrijker was, hij wilde vliegen.
In 1870 begon hij ballonnen te ontwikkelen. In 1873 had hij een sterke interesse ontwikkeld in vluchten die zwaarder zijn dan lucht. Hij creëerde een gevleugelde machine die hij “Bird” noemde. Het maakte vastgebonden vluchten. Het ging niet ver. Maar dit is een begin.
Het eigenlijke werk begon in 1882 en duurde acht jaar hard werken. Het resultaat is Éole. Het is vernoemd naar de Griekse god van de wind. Dit is een staartloze eendekker. Aangedreven door stoom. Op 11 augustus 1890 ontving Ader patent op zijn model.
Zes weken later kwam dat moment. 9 oktober 1890. Éole vertrekt. Hij vloog ongeveer 50 meter (165 voet) boven de grond.
Is dit de eerste vlucht ooit? Het antwoord is ingewikkeld.
Éole Kan de vlucht niet voortzetten. Het is uit de hand gelopen. Dit is een sprong. Springen. Het was echter de eerste keer dat een bemand, gemotoriseerd vliegtuig opsteeg op een vlak terrein zonder katapulten of heuvels. Dit onderscheid is belangrijk. Het veranderde het traject van de luchtvaartindustrie voor altijd.
Ader beweerde in september 1891 een tweede sprong te hebben gemaakt. Hij zei dat de sprong ongeveer 100 meter (330 ft) was. De meeste historici ondersteunen dit niet. Het bewijs is zwak. De eerste sprong is een concreet feit. De rest is een legende.

Het einde van een tijdperk voor Aderrr’s Wings
Het Franse leger is geduldig geweest, maar slechts tot op zekere hoogte. In 1892 verlengde de minister van Oorlog Clément Aderrr een reddingslijn en bood hem het eerste deel van een mogelijke subsidie van 650.000 frank aan. Het doel was duidelijk. Het gaat over het bouwen van een vliegmachine. Dit was destijds een enorm bedrag, en het was voldoende om aan te tonen dat de autoriteiten geloofden in de visie van Aderrr, of op zijn minst in het spektakel.
Aderr stak zijn eigen middelen in de Avion II. Dit model heeft echter nooit in functionele staat de tekentafel verlaten. Het werd verlaten voordat de bouw voltooid was.
Eind 1897 concentreerde de aandacht zich op de Avion III. Het vliegtuig werd op 12 en 14 oktober in een baan rond de militaire basis Satory gesleept, maar vertrok niet. Geen vlucht. Gewoon wielen op het grind en de motor die de zwaartekracht bestrijdt.
Maar het officiële rapport was verrassend genereus. Volgens getuigen was het vliegtuig nog niet opgestegen. Maar ze eisten niet dat het experiment zou worden stopgezet. In plaats daarvan werd aanbevolen om door te gaan met testen. Het is de erkenning van een kans. Dit geeft aan dat de fout eerder mechanisch dan conceptueel kan zijn.
Dat signaal werd genegeerd.
Ambtenaren hebben genoeg gezien. Ze hadden de Avion III zien rollen. Ze lazen een rapport waarin verdere tests werden aanbevolen. Ze besloten hun geld elders beter uit te geven. De subsidie droogde op. Het project stopte.
Het was geen dramatische crash. Het was geen schandaal. Het was gewoon een deur die dichtging. Aderr reikte naar de hemel. Het leger keek weg.

1897 Vluchtclaim niet vastgesteld
Het is negen jaar geleden dat Europa’s eerste vlucht die zwaarder was dan lucht wereldwijde aandacht kreeg. Op 14 oktober 1897 meldde Claude Aderr dat hij 90 meter (ongeveer 300 voet) had gevlogen in de Avion III. Dit klinkt als een overwinning.
Ooggetuigenverslagen vertellen echter een ander verhaal. De wielen kwamen omhoog. Toen stortte het vliegtuig onmiddellijk neer.
De eerste informatie negeerde destijds het ongeval. De nadruk ligt op het tillen, niet op het landen. Deze omissie is belangrijk. Later begonnen sommige luchtvaarthistorici deze vlucht aan Aderr toe te schrijven. Zij zagen een succesvolle poging waar anderen een mislukking zagen.
Dit verhaal ging door na de Tweede Wereldoorlog. Toen kwam de controle. Dit bewijsmateriaal werd bestudeerd door de beroemde Franse luchtvaarthistoricus Charles Dolphus en de Britse luchtvaarthistoricus C.H. Dolfus. Gibbs Smith. Ze twijfelden niet alleen aan de beweringen uit 1891. Ze hebben ze gedemonteerd.
Uit hun onderzoek blijkt dat er weinig bewijs is dat Aderr’s beweringen over de vluchten van 1891 en 1897 ondersteunt. De mythe van Europa’s eerste vlucht, gebaseerd op selectieve herinnering en stilte, stort in onder fundamentele historische nauwkeurigheid.
Ader wil de eerste zijn. Hij kreeg een applaus. De geschiedenis heeft de waarheid begrepen.





















