Niccolo Piccinni był nie tylko kompozytorem szkoły neapolitańskiej. Był olbrzymem, potrafiącym z równą precyzją przekazać zarówno komedię, jak i poważny dramat. Ale sto lat po jego śmierci historia zmieniła go w zjadliwego przypisu, rywala Glucka.
Piccinni urodził się w Bari w 1728 roku i dorastał w Neapolu. Jego wczesne arcydzieło? „La buona figliuola” (1760). To dzieło, znane również jako „La cecchina”, zmieniło zasady gry. Libretto zostało napisane przez Goldoniego i jest oparte na powieści Pamela Samuela Richardsona. To nie jest typowa opera komiczna buffa. Łączy tematy sentymentalne i poważne w elastycznej strukturze muzycznej. Można powiedzieć, że jest to prototyp, który Mozart później udoskonalił.
Przejdźmy szybko do roku 1776. Opera Paryska to beczka prochu. Piccinni został specjalnie zaproszony do Francji przez zwolenników stylu włoskiego, aby sprzeciwić się reformom Christopha Willibalda Glucka. Nie była to wyłącznie decyzja personalna. To było wypowiedzenie wojny. Piccinni po raz kolejny uwikłał się w Querre de Buffon, trwający od kilkudziesięciu lat spór między włoskimi i francuskimi zespołami operowymi.
W tym miejscu 事情 staje się mylące. W rzeczywistości Piccinni podziwiał pracę Glucka. Nie zgodził się na podburzanie swoich zwolenników. Ale Paryż nie docenił jego dyplomacji. Każda grupa potrzebuje złoczyńcy i bohatera. Tak powstały.
Ta konkurencja stała się toksyczna. Dzieło każdego kompozytora zostało rozebrane i niekorzystnie porównane z twórczością innych. Chociaż ich cele były radykalnie różne, opinia publiczna postrzegała ich jako bokserów na ringu. Piccinni zachował tradycyjną strukturę wyrazistej arii i recytatywu. Gluck był zajęty niszczeniem tej budowli w imię reformy opery.
Napięcie osiągnęło swój szczyt, gdy poproszono ich o napisanie opery Ifigenia w Taurydzie, opartej na tej samej mitologicznej fabule. Sarkazm? Wersja Glucka miała swoją premierę w 1779 r., a wersja Piccinniego wkrótce potem, w 1781 r. Obiecano mu, że jego wersja zostanie wystawiona jako pierwsza. Jednak sukces Glucka przyćmił go.
Kiedy Gluck opuścił Paryż w 1779 roku, Piccinni próbował kontynuować swoje dzieło. Ale wiatry polityczne się zmieniły. Rewolucja Francuska ogarnęła cały kraj. W 1789 Piccinni został zwolniony ze swoich obowiązków w Królewskiej Akademii Muzycznej. Rewolucja nie dbała o gwiazdy opery.
Spędził 4 lata w areszcie domowym tylko dlatego, że był skłonny do partii Giovanni.
W 1798 powrócił do Paryża. Chciał znowu tworzyć. Chciał dyrygować. Jednak niepokoje polityczne trwały nadal, a jego stan zdrowia uległ pogorszeniu. Nie był w stanie złożyć ostatniego ukłonu. Zmarł w 1800 roku w Paryżu, pozostawiając dziedzictwo, które często definiuje się nie przez to, kim był, ale przez to, kim był.
