додому Rozrywka Nicholas Roerich: tajemniczy artysta, który zaprojektował „Święto wiosny”

Nicholas Roerich: tajemniczy artysta, który zaprojektował „Święto wiosny”

0

Nicholas Roerich był kimś więcej niż tylko artystą. Był siłą dramatyczną, pisarzem i poszukiwaczem duchowym, który pozostawił niezatarty ślad w sztuce współczesnej. Urodził się w Petersburgu w 1874 roku i dorastał w domu pełnym pisarzy, naukowców i artystów. Jego ojciec był prawnikiem. Jego matka jest notariuszem. Atmosfera w domu była napięta i inspirująca. Kształtowała jego osobowość.

Roerich studiował prawo na Uniwersytecie w Petersburgu i sztukę na Akademii Sztuk Pięknych. Tam poznał Siergiusza Diagilewa. Diagilew dostrzegł coś szczególnego w szkicach Roericha. Odkrył talent. Widział projektanta zdolnego nadać scenie monumentalne, historyczne proporcje.

„Święto wiosny” i „Pory roku rosyjskie”

Nazwisko Roericha jest ściśle związane z jednym z kluczowych momentów w historii kultury: premierą baletu Igora Strawińskiego Święto wiosny w 1913 roku. Roerich zaprojektował kostiumy i scenografię. Występ ten wywołał zamieszki. Stał się kamieniem milowym modernizmu, a rozwiązania wizualne Roericha stały się częścią tego chaosu.

Ale to tylko jeden rozdział. Aktywnie współpracował z zespołem „Rosyjskie Pory Roku” Diagilewa. Jego szkice to nie tylko dekoracje. To są wspomnienia z przeszłości. “Pisał XII-wieczną Ruś dla księcia Igora. Stworzył dla Peera Gynta legendarny świat skandynawski. Jego dzieła oddają tajemnice prehistorycznej natury. Był ogromny. Było tajemniczy. Właśnie tego potrzebował Diagilew. “

Emigracja i Towarzystwo Agni Jogi

Rewolucja Październikowa 1917 roku zmieniła wszystko. Roerich przebywał już w Finlandii i dochodził do zdrowia po zapaleniu płuc. Nie mógł wrócić do Rosji. Dlatego został. Malował obrazy. Pisał wiersze w wolnym wierszu. Zaprojektował sceny.

W 1920 przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Przywiózł ze sobą rodzinę. Przywiózł ze sobą swoją filozofię. On i jego żona Elena założyli Towarzystwo Agni Jogi. Jest to instytucja łącząca myśl wschodnią i zachodnią filozofię moralną. Istnieje do dziś.

Nowy Jork stał się jego nowym domem. Po raz pierwszy zorganizowano tam wystawę, na której zaprezentowano ponad 400 prac. Bogaci ludzie byli zachwyceni. Popierali jego pomysły. Finansowali jego wizję. Korzystając z tego wsparcia, w 1921 roku założył Master Institute of United Arts. Gromadził najwyższej klasy kadrę pedagogiczną. Uczył bardzo różnorodnych przedmiotów. Instytut funkcjonował do 1937 r., a w 1949 r. ostatecznie stał się Muzeum Mikołaja Roericha.

Szukaj duchowości Wschodu

Sztuka Roericha uległa zmianie. Zrobiło się bardziej duchowo. Bardziej wschodnie. Na początku lat dwudziestych stało się to czymś więcej niż tylko hobby. Stało się to dziełem jego życia.

W grudniu 1923 r. rodzina Roerichów wyjechała do Indii. Przeszli Himalaje. Czegoś szukali. Głębsza duchowość. Związek ze światem starożytnym, do którego ciągnęło ich od dawna.

Znaleźli ją w dolinie Kullu. W 1928 roku założyli Himalajski Instytut Badawczy Urusvati w dzisiejszym Himachal Pradesh. Zbudowali dom. Kontynuowali podróż. Tworzyli dalej.

Roerich zmarł w 1947 roku w Nagar w Indiach. Pozostawił po sobie dziedzictwo, które wymykało się klasyfikacji. Był artystą projektującym tańce. Mistyk, który stworzył instytucje. Rosjanin, który odnalazł duszę w Himalajach.

Jego górskie krajobrazy stały się ikonami. Ale stojący za nimi człowiek był bardziej skomplikowany. Był pomostem pomiędzy światami. Między sztuką a wiarą. Między Zachodem a Wschodem.

Dlaczego jego scenografia wywoływała zamieszki, a obrazy uspokajały kolekcjonerów? Być może dlatego, że rozumiał sztukę jako coś więcej niż tylko obraz. To było fizyczne. To było duchowe. To wciąż żyje.

Muzeum Roericha nadal stoi. Towarzystwo Agni Jogi nadal funkcjonuje. Pozostają pytania dotyczące jego życia. Czy znalazł w Himalajach to, czego szukał? A może samo wyszukiwanie jest celem?

Exit mobile version