Jay Lichter heeft een nieuw boek. Het geheime leven van schimmels. Het is een gids voor de microwonderen van Nieuw-Zeeland, boordevol foto’s van schimmels en slijmzwammen die eruit zien alsof ze van een andere planeet komen. Of gewoon heel, heel vreemd.
Neem de robijnrode motorkapschimmel. Wetenschappelijke naam: Cruentomycena vishidocruenta. Het Latijn valt uiteen in “bloederig” en “slijmerig”. Niet bepaald romantisch. De stengel is bedekt met kleverige klodders die grote druppels vormen. Lichter vindt dit geweldig. Hij raakt ze met een diffuse flits en vangt de reflecties in de modder op. “Ik word het nooit beu om ze neer te schieten.” Wie kan hem de schuld geven? Het zorgt voor een geweldig schot.
Niet alle schimmels zijn schimmels. Zie de Cribraria hieronder. Het is een slijmzwam. Een protist, zoals amoeben of sommige algen. Op dat vlak is de biologie rommelig.
Dan is er de slijmvorm voor carnavalssnoepjes. Arcyria blootgelegd. Genoemd naar roze plukjes die verschijnen als de vrucht vrucht heeft. Klein. Vier tot zes millimeter hoog. Je zult het missen als je niet goed kijkt.
Lichter vond Mycena lividorubra onder een boomstam. Verborgen in de Waitākere Range in Nieuw-Zeeland. Ongewone dingen.
Maar kijk eens naar deze. Nog een Mycena, zeker. Maar het is getroffen door schimmel. Lichter noemt het een “bruidssluier”. Zacht. Ethisch misschien? Dan worden de dingen raar. De schimmel zelf zweet. Letterlijk. Druppeltjes guttatie (overtollig vocht) liggen op de draden. Wild. Absolute chaos.
Weten we echt wat er onder onze laarzen leeft? Lichter zegt: zoek mos. Vind rottend hout. Of gewoon een parkeerplaats oprijden. Leegstaande kavels werken ook.
“Zelfs de meest bescheiden locaties, exploderend van het schimmelleven.”
Allen & Unwin publiceerden dit voor Nieuw-Zeelandse lezers. Ga de volgende keer dat je buiten bent eens beter kijken. Misschien loop je door een woud van geheimen.
Jay Lichter 🍄
