April 1961. Joeri Gagarin ging naar boven. De ruimte opende zijn deur.
Sindsdien zijn we terug naar de maan geklommen. Misschien Mars. Misschien verder.
Maar wacht.
Wat als de fusie van kunstmatige intelligentie en mensachtige robots dit allemaal overslaat? Die vraag hing zwaar op de Humans to Titan Summit in Boulder, Colorado, op 11 en 12 juni. Deskundigen kwamen bijeen. Ze spraken over de grootste maan van Saturnus.
Titaan is wild. Dikke atmosfeer. Wolken. Regen. Rivieren van methaan. Zeeën van ethaan. Het roept ontdekkingsreizigers op. Maar wie gaat? Vlees en bot, of silicium en code?
Zinloos maar noodzakelijk
Pascal Lee noemt het zowel spannend als nutteloos. Lee is voorzitter van het Mars Instituut. Hij werkt bij het SETI Institute en leidt het NASA Haughton-Mars-project.
“Het nutteloze deel komt voort uit het feit dat het sturen van mensen een lang spel is”, vertelde hij aan Space.com. “Technologie ontwikkelt zich snel.”
Maar richting is belangrijk.
Een reis naar Titaan? Decennia verderop. Waarschijnlijk meer. Ondertussen broeit er een revolutie op aarde. Android-robots. AI wordt elke maand beter.
Lee ziet het duidelijk. We gaan van beperkte AI, gericht op specifieke trucs, naar algemene AI. Al snel past het bij ons.
Dan komt kunstmatige superintelligentie. Complexiteit. Subtiliteiten. Menselijk denken zonder de biologie.
Heeft het een ziel? Wie weet. Speculatie.
Maar het zorgt voor een objectieve wetenschapper. Een waarnemer die niet knippert.
Beter dan mensen?
Robots rennen. Springen. Acrobatiek.
‘Je krijgt een kunstmatig mens,’ zei Lee. Het is geen sciencefiction meer.
Ze eten niet. Geen slaap nodig. Geen badkamerpauzes. Geen verspilling.
Bruikbaar? Ja. Riskant? Nee. Goedkoop? Vergeleken met levensondersteuning voor een mens? Goedkoop.
Een androïde verkent zonder aansprakelijkheid. Gedraagt zich als een mens minus de zwakke biologie.
“Dat is onze toekomst in de ruimte.”
De hardware haalt snel in. China en de VS racen nek-aan-nek. Fysieke prestaties vervagen de grens tussen machine en persoon.
Neem de UBTech Robotics Walker S2. Chinese techniek.
Hij verwisselt zijn eigen batterij.
Lee noemt die vaardigheid onsterfelijkheid.
Het bedrijf noemt het 24/7 autonomie. Een minuut minder. Volgende minuut weer online. Volledig opgeladen. Werken terwijl de mensen dromen.
Devon Island als praktijk
Waar leren ze samenwerken?
Het eiland Devon. Het Noordpoolgebied. Het dient als een Mars-analoog voor het Haughton Project. Koud. Geïsoleerd. Moeilijk.
Lee hoopt daar ‘leerbare’ robots te plaatsen. Leid ze op tot veldassistenten. Leer ze de bemanning te ondersteunen.
Test de teamdynamiek vóór Titan.
Het plan wordt circulair. Bouw eerst een robotinfrastructuur op Titan. Laat de androïden de basis opzetten. Doe het zware werk. Breng de meren in kaart.
Dan gaan wij.
Mensen komen aan bij een faciliteit die wordt gerund door machines. Een bezoek. Een triomf. Een noodoplossing.
“Titan is de volgende grote sprong voorbij Mars”, zegt Lee. “Maar het is ook de laatste sprong vóór interstellair.”
Robots bouwen de deur. We lopen er gewoon doorheen? Of gaan ze alleen?
Het wisselen van de batterij blijft gebeuren.
