Doktor Jesse Roth, czołowy endokrynolog, którego badania zasadniczo zmieniły rozumienie cukrzycy, zmarł 11 marca w swoim domu w Nowym Jorku w wieku 91 lat. Jego praca wykazała, że cukrzyca pojawia się nie tylko z powodu braku insuliny, ale także z powodu niezdolności komórek do odpowiedniej reakcji na nią – przełom polegający na odkryciu wadliwych receptorów insuliny.
Kariera poświęcona zrozumieniu hormonów
Przez ponad 50 lat dr Roth poświęcił swoją karierę zrozumieniu złożoności hormonów i ich interakcji z komórkami. Spędził prawie trzydzieści lat w Narodowym Instytucie Zdrowia (NIH) w Bethesda w stanie Maryland, gdzie nie tylko prowadził badania, ale także kształtował kolejne pokolenie naukowców.
Jego pracę w NIH rozpoczął w 1963 r., w okresie, gdy mechanizmy biologiczne leżące u podstaw insulinooporności pozostawały w dużej mierze nieznane. Zespół dr Rotha jako jeden z pierwszych wykazał, że komórki posiadają wyspecjalizowane receptory białkowe wiążące się z insuliną i że defekty tych receptorów mogą prowadzić do cukrzycy. To nie było tylko pytanie akademickie; wyjaśnił, dlaczego u niektórych osób z prawidłowym poziomem insuliny choroba nadal rozwija się.
Od NIH do Johnsa Hopkinsa i nie tylko
W 1991 roku dr Roth przeniósł się na Uniwersytet Johnsa Hopkinsa, aby kontynuować badania nad regulacją hormonów. Następnie w 2000 roku dołączył do Feinstein Institutes for Medical Research w Manhasset w stanie Nowy Jork. Nawet po osiemdziesiątce pozostawał aktywnym badaczem, rozszerzając swoją pracę o otyłość i inne schorzenia związane z hormonami.
„Nauka napędzała go energią, a jego entuzjazm był zaraźliwy” – powiedziała dr Betty Diamond, dyrektor Instytutu Medycyny Molekularnej w Instytutach Feinsteina. „Zmieniło to nasze rozumienie reakcji komórek na hormony”.
Dziedzictwo innowacji
Zadaniem doktora Rotha nie było tylko zidentyfikowanie problemu; utorowało drogę celowanym terapiom mającym na celu poprawę wrażliwości na insulinę. Zrozumienie interakcji komórek z hormonami ma obecnie fundamentalne znaczenie w leczeniu nie tylko cukrzycy, ale także szeregu zaburzeń metabolicznych.
Jego wkład polegał nie tylko na wyjaśnieniu nauki o cukrzycy; na nowo zdefiniowało sposób, w jaki podchodzimy do chorób hormonalnych, które dotykają miliony ludzi na całym świecie.
Śmierć doktora Rotha oznacza koniec epoki w endokrynologii, ale jego dziedzictwo w dalszym ciągu stymuluje badania i inspiruje nowe pokolenia naukowców. Jego praca pozostaje ważna dla poprawy życia osób cierpiących na cukrzycę i inne schorzenia związane z hormonami.
