додому Technologia i nauka Nauka i badania Dlaczego marsjański „Mole” InSight miał trudności z kopaniem czerwonej ziemi

Dlaczego marsjański „Mole” InSight miał trudności z kopaniem czerwonej ziemi

0

Pukanie ustało. Na powierzchni Marsa zapanowała cisza po tym, jak automatyczne ramię lądownika InSight zadało 500 precyzyjnych ciosów w głowicę samouderzającej sondy. Cel jest prosty. Pomysł polega na zanurzeniu sprzętu na tyle głęboko, aby uzyskać wyraźne dane sejsmiczne. Wynik? Awaria.

  • „Zrobiliśmy, co w naszej mocy. Mars i nasz kret po prostu nie współpracowały ze sobą” – powiedział Tilman Shpohn, dyrektor naukowy misji. Walka o zainstalowanie zestawu do pomiaru przepływu ciepła i fizyki (pieszczotliwie zwanego „Kretem”) stała się jedną z najsłynniejszych przeszkód współczesnej planetologii. Ale ta awaria była czymś więcej niż tylko awarią techniczną. Ujawnia coś głębokiego na temat skorupy Czerwonej Planety.

Niemożliwy kret: bitwa tarcia

Inżynierowie pracowali nad narzędziem HP3 od ponad roku. Przeznaczony jest do wiercenia do głębokości 5 metrów, a jego zadaniem jest pomiar przepływu ciepła wnętrza planety. Dlaczego to jest ważne? Ponieważ ciepło mówi nam, jak planeta ostygła, jak zestaliło się jej jądro i ostatecznie, jak powstały planety typu ziemskiego, takie jak Ziemia.

Problemem nie jest technologia. Problem leży w ziemi.

Mars jest znany z tego, że jest zakurzony i kruchy. Można by pomyśleć, że to ułatwi kopanie. To jest błędne. Kret jest utrzymywany w miejscu poprzez tarcie, a wewnętrzny młotek popycha go w dół. Jeśli gleba jest zbyt luźna, cały mechanizm może przesunąć się z pozycji. Jeśli będzie zbyt twardy, napastnik nie będzie w stanie go przebić.

Okazało się, że regolit wokół InSighta nie jest ani miękki, ani twardy. Był kolorowy. Żwir. Nieobliczalny.

Strategia Udarnika: krok desperacki

Kiedy mechanizm naprowadzania Kreta przestał działać, inżynierowie NASA wpadli na niebezpieczne obejście. Zamiast używać robotycznych ramion lądownika do uprawy gleby, użyli ich do odepchnięcia głowy kreta.

Pomysł polegał na tym, że po przyłożeniu nacisku zwiększa się siła normalna, a zatem wzrasta tarcie. Zapobiega to obracaniu się kreta i pozwala wewnętrznemu młotkowi uderzać głębiej.

To zadziałało. Częściowo.

Zespół wykonał kilka uciśnięć w ciągu kilku miesięcy. Kret się poruszał. Ale powoli. Od 11 marca 2020 r. do 30 maja 2020 r. awansował zaledwie o 7 centymetrów. To tylko 1,5 cala. Jest to boleśnie powolne jak na urządzenie przystosowane do zanurzenia na głębokość 5 metrów.

„Nauczyliśmy się wielu nowych rzeczy, które pomogą w przyszłych misjach mających na celu kopanie pod powierzchnią Marsa.”

Ostatnie pchnięcie i początek zimy

W czerwcu 2020 r. sytuacja stała się poważna. Ramię robota może sięgnąć tylko tak daleko. Kiedy osiągniesz swój fizyczny limit, nie będziesz mógł posunąć się dalej. Musisz sam wyciągnąć kreta z dżemu.

Inżynierowie mają nadzieję, że w końcu otaczający piasek zagęści się na tyle, aby wytworzyć wystarczające tarcie. Potrzebują „Kreta”, aby zdobyć przyczółek i kontynuować samodzielne kopanie.

Ale czas ucieka. Zima zawitała na północną półkulę Marsa. Energia słoneczna maleje. Wszystkie operacje wymagają cennej energii. Zespoły muszą działać strategicznie. Nie mogą po prostu dalej naciskać. Musieli pozwolić kretowi działać samodzielnie.

W sierpniu 2020 roku NASA ogłosiła, że ​​kret został zakopany. Z podłoża wystaje zaledwie kilka centymetrów tylnej obudowy i kilka centymetrów jego korpusu. Wygląda na to, że wygrali. Albo nie?

Co wiemy o marsjańskiej glebie

Misja InSight nie tylko nie zakopała sondy. Udało jej się stworzyć mapę złożonej rzeczywistości geologicznej.

Poprzednie łaziki pobrały próbki z powierzchni. Orbitery skanowały ją z góry. Jednak InSight znajdujący się bezpośrednio na powierzchni dostarczył danych, jakich nigdy wcześniej nie widziałeś. Gleba nie była jednorodna. To nie jest ten drobny pył, który można zobaczyć na filmach. Jest to mieszanina cząstek i fragmentów skał, która tworzy środowisko mechaniczne, które wymyka się prostym modelom.

Ze względu na tę złożoność przyszłe misje będą wymagały nowych narzędzi. Standardowe podejście „przećwicz i odejdź” może nie działać wszędzie. Jeśli chcesz badać podpowierzchnię Marsa, potrzebujesz narzędzi, które potrafią dostosować się do różnych tarć i gęstości.

Dziedzictwo walki

Kret nigdy nie osiągnął docelowej głębokości 5 metrów. Zatrzymał się na głębokości około 40 cm. Zebrane informacje są jednak cenne. Pomaga kalibrować sejsmometry, redukując hałas powodowany przez wiatr i zmiany temperatury. Daje inżynierom plan, czego nie robić następnym razem.

Bitwa z „Kretem” na Marsie uwydatnia trudną prawdę o planetologii. Założenia oparte na Ziemi i poprzednich misjach mogą być śmiertelnie błędne. Mars to nie Ziemia. To nawet nie jest pełna wersja samego siebie. Może się różnić od metra kwadratowego do metra kwadratowego.

Lądownik InSight wreszcie ucichł w 2022 roku, ale kwestia wierceń na Marsa pozostaje nierozwiązana. Nowe misje są już w przygotowaniu. Oni też borykają się z tymi samymi problemami. Gleba jest inna. Różne temperatury. Różne zagrożenia.

Ale oni również skorzystają z doświadczenia InSight. Uczą się, że tarcie jest zmiennym towarzyszem. Najtrudniejszą częścią schodzenia głębiej nie jest ćwiczenie. To jest gleba pod spodem.

Po ponad roku prób penetracji twardej marsjańskiej skorupy, samouderzeniowy młot HP3 przygotowuje się do ostatecznego uderzenia. Podczas testów naziemnych napotkał całkowicie nieprzewidywalny opór i był w stanie przeniknąć jedynie ponad 5 metrów pod powierzchnię Marsa. NASA przechodzi obecnie do strategii wysokiego ryzyka. Zamiast młota działającego samodzielnie, jest on fizycznie popychany przez ramię robota lądownika.

Cel jest prosty, ale niebezpieczny. Trzeba wcisnąć młotek w luźną, sypką warstwę ziemi, żeby ją uwolnić. Jest jednak pewien haczyk: wąż hydrauliczny ramienia biegnie bezpośrednio wzdłuż kabla zasilającego młota. Jeśli popchniesz rękę zbyt mocno lub pod złym kątem, możesz przerwać to połączenie. Przerwany kabel oznacza ciszę. Eksperyment dobiegł końca. Jednak bez tej interwencji młot może nigdy nie sięgnąć głębiej, pozostawiając nierozwiązaną zagadkę wewnętrznego przepływu ciepła na Marsie.

Dlaczego kopanie na Marsie jest trudniejsze, niż się spodziewano

Ta porażka nie była wyjątkowa. Jest to powracający temat w naukach planetarnych. W ciągu 40 lat robotycznych misji na Marsa ani jednemu statkowi kosmicznemu nie udało się przeniknąć głęboko pod ziemię. Trudność leży w mechanice gleby. Regolit marsjański zachowuje się inaczej niż ziemska gleba czy regolit księżycowy, do którego jesteśmy przyzwyczajeni.

Poprzednie misje służą jako przestroga. Podczas testów na Ziemi misja wierceń w głębokim lodzie NASA napotkała poważne problemy techniczne i została odwołana. Lądownik Phoenix, który w 2008 roku wylądował w pobliżu północnego kaptura polarnego, został wyposażony w ramię robota zaprojektowane do wiercenia na głębokość do 50 centymetrów. Zdołał zejść tylko kilka centymetrów głębiej, zanim się poddał. Wiertłem narzędzia Curiosity można wywiercić otwory o szerokości około 5 centymetrów. Udało mu się, ale często pojawiały się blokady i problemy mechaniczne.

„Mars ma twardą skórę”.

Młot HP3 (zwany po prostu „Młotem”) został zaprojektowany tak, aby wbijał się na głębokość pięciu metrów. Przez wiele miesięcy napotykał tę samą przeszkodę. Zaobserwowali to inżynierowie z Niemieckiego Centrum Rozwoju Lotnictwa i Kosmonautyki (DLR) i NASA. Poruszał się do przodu o cal, po czym nagle odskakiwał i został wyrzucony przez ziemię, w którą próbował przeniknąć.

Strategia: naciskaj, nie zdobywaj punktów

Nowy plan został dokładnie przetestowany w Laboratorium Napędów Odrzutowych (JPL) NASA. Zakłada się, że wierzchnia warstwa gleby jest zbyt luźna lub krucha, w związku z czym liny wewnątrz młota nie są w stanie zapewnić tarcia potrzebnego do wciągnięcia go głębiej. Bez tego sprzęgła działanie młota powoduje jedynie obracanie się i odbijanie młotka.

Inżynierowie mają nadzieję wykorzystać ramię robota do lokalnego zagęszczenia gleby na uderzającym młocie. To zwiększone ciśnienie powinno wytworzyć niezbędne tarcie, aby młot mógł wbić się w ziemię i pociągnąć w dół. To ryzykowny manewr. Ręka musi wywierać precyzyjną siłę, nie zmiażdżając delikatnych instrumentów ani nie przerywając kabla zasilającego.

Jeśli to się powiedzie, młotek w końcu będzie w stanie osiągnąć docelową głębokość. Jeżeli nie, okno zbierania danych zostanie zamknięte na zawsze.

Patrząc w przyszłość: co dalej z Europą?

Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) uważnie monitoruje wyniki najnowszej próby InSight. Łazik Rosalind Franklin, którego wystrzelenie zaplanowano na lato tego roku, wyposażony jest w solidniejsze rozwiązanie wiertnicze. Głowica wiertnicza przeznaczona jest do wiercenia na Marsie do głębokości 2 metrów i składa się z czterech sekcji o średnicy 50 cm.

Misja ESA obejmuje specjalne środki ostrożności, aby zapobiec utknięciu. Dwumetrową głębokość osiągniesz dopiero pod koniec głównej misji łazika. To konserwatywne podejście uwzględnia nieprzewidywalność marsjańskiej gleby. W przeciwieństwie do stacjonarnego InSighta, łazik Rosalind Franklin można przenieść w inne miejsce, jeśli warunki gruntowe staną się zbyt trudne.

Stawki naukowe

Dlaczego to jest ważne? Narzędzie HP3 kopie nie bez powodu. Jest wyposażony w czujniki przeznaczone do pomiaru przepływu ciepła z wnętrza Marsa. Rejestrując temperatury na różnych głębokościach, naukowcy mogą obliczyć, ile ciepła ucieka z jądra planety.

Informacje te są ważne dla zrozumienia historii termicznej Marsa. Pomaga odpowiedzieć na podstawowe pytania dotyczące tego, jak powstała planeta, dlaczego zanikło jej pole magnetyczne i jak dziś wygląda jej wewnętrzna struktura. Bez danych dotyczących głębokich warstw gleby nasz model Marsa pozostaje niekompletny. To planeta, wokół której latamy i na której lądujemy, ale wciąż niewiele wiemy o jej wewnętrznym silniku.

Młot pokazał, że postęp jest możliwy. W 373 sol (dzień marsjański) prawie cała jego długość była zanurzona w ziemi. Wydawało się, że to skuteczne. Następnie, jak ogłoszono na początku listopada, nastąpiło wycofanie. Tarcie, które miało utrzymać go w miejscu, zawiodło. Właściwości gleby okazały się inne niż oczekiwano.

Teraz, mając ramię robota jako opcję zapasową, zespół ryzykuje wszystko, aby spróbować ponownie. Gleba jest bardzo twarda. Stawka jest wysoka. Czas ucieka.

Problem marsjańskiej gleby

Nie chodzi tylko o lądowanie. Najważniejsze to utrzymać się na powierzchni.

Dla inżynierów Mars jest mechanicznym koszmarem. Atmosfera jest zbyt rzadka, aby wytworzyć jakikolwiek znaczący opór lub siłę nośną. Grawitacja jest słaba. Gleba, regolit, to układanka z brakującymi elementami. Nie znamy jego prawdziwych właściwości mechanicznych. Nasze wnioski opieramy na danych uzyskanych z orbiterów i łazików oddalonych o miliony kilometrów. Kiedy próbujesz zbudować dom, który musi wytrzymać wiatr, kurz i czas, zgadywanie jest niebezpieczne.

Nowe dowody sugerują, że to zadanie jest trudniejsze, niż sądziliśmy. Gleba zachowuje się inaczej, niż przewiduje model. Dlaczego? Odpowiedź leży w interakcji niskiego ciśnienia, niskiej grawitacji i nieznanej mechaniki gleby.

Inżynierowie obecnie badają sytuację. Szukają rozwiązań. Misja nie może być kontynuowana, dopóki problem nie zostanie rozwiązany.

Dlaczego gleba jest ważna

Można by pomyśleć, że gleba to po prostu brud. Na Marsie jest to zmienna aktywna.

Regolit nie jest statyczny. To się przesuwa. Gęstnieje. On się opiera. Ale ile? W warunkach niskiej grawitacji wszystkie interakcje z powierzchnią są wzmocnione. Koła łazika zanurzają się głębiej niż na Ziemi. Kotwica zsuwa się łatwiej. Fundamenty domu osiadają nierównomiernie.

Cienka atmosfera nie zapewnia absorpcji wstrząsów. Nie ma oporu powietrza, który mógłby spowolnić opadanie. Żaden system pogodowy nie jest w stanie wiarygodnie przewidzieć erozji gleby. Pył jest w porządku. Przenika wszystko. Zmienia się wyczucie podłoża pod stopami, a dokładniej wyczucie bieżnika.

Wytrzymałość na ścinanie głębokiej warstwy gleby nie jest znana. Nie wiemy jak reaguje na wibracje. Nie wiemy, jak będzie się sprawował pod stałym obciążeniem przez wiele lat. Brak informacji to luka. I jest duży.

Jak reagują inżynierowie

Nie oczekują doskonałej informacji. Pracują z tym, co mają.

Obecne badania skupiają się na projektowaniu responsywnym. Testowane są łaziki z kołami, które zmieniają kształt. Kotwy zostały przeszacowane dla różnych gęstości gleby. Fundamenty mieszkań modeluje się przy użyciu kilku scenariuszy.

Jednym ze sposobów jest użycie samego regolitu. Popularną koncepcją jest wykorzystywanie lokalnej gleby do drukowania 3D. Nie można jednak drukować na glebie, która zachowuje się w nieprzewidywalny sposób. Jeśli gleba pod głowicą drukującą się poruszy, konstrukcja się zawali.

Innym sposobem jest użycie redundancji. Więcej punktów kontaktowych. Więcej kotwic. Więcej czujników. Każdy czujnik zwiększa wagę. Każda kotwica dodaje złożoności. To delikatna równowaga.

„Ziemia to nie tylko fundament, to uczestnik misji.”

Inżynierowie badają dane telemetryczne z istniejących łazików. Ciekawość. Wytrwałość. Możliwość. Każdy z nich daje wskazówki. Ale wskazówki to nie odpowiedzi. Jest mało danych. Scenariusze są ograniczone.

Nieznane niewiadome

Największym ryzykiem jest nie wiedzieć, czego się nie wie.

Gleba może być bardziej spójna niż myślisz. Być może będzie się zachowywał jak ciecz. Prawdopodobnie zawiera lód, który z czasem sublimuje, tworząc puste przestrzenie. Pustki są niebezpieczne. Zapadający się fundament to koszmar.

Być może regolit jest materiałem ściernym. Jest więcej zużycia, niż się spodziewano. Zużycie narzędzia. Degradacja koła. Usługa nie jest możliwa.

To nie są hipotezy. To są możliwości. I spowalniają postęp.

Idź do przodu

Rozwiązania nie wynikają z jednego przełomu. To nadejdzie

Bądź na bieżąco z najnowszymi wydarzeniami

Cyfrowa cisza jest wrogiem ciekawości. Jeśli zapomnisz o najnowszych osiągnięciach nauki i technologii, przepaść między tobą a tymi postępami będzie się powiększać każdego dnia. Rozwiązanie jest proste. Dołącz do rozmowy bezpośrednio w WhatsApp lub Google News.

Platformy te to nie tylko biuletyny. To jest transmisja na żywo z Futury, wiodącego źródła szczegółowych raportów naukowych. Unikaj szumu algorytmów i otrzymuj starannie wybrane aktualizacje prosto na swoje urządzenie, subskrybując tutaj.

Dlaczego to jest ważne?
Nauka rozwija się szybko. Odkrycia w dziedzinie obliczeń kwantowych i nowe osiągnięcia w medycynie mogą zmienić nasze rozumienie świata w ciągu godzin, a nie lat. Brak oryginalnych raportów oznacza, że ​​reagujesz na nieaktualne wiadomości, zamiast skupiać się na teraźniejszości.

Łatwość korzystania z kanału bezpośredniego

Grupy WhatsApp zapewniają natychmiastowe powiadomienia. Nie ma potrzeby przełączania się między aplikacjami. Koniec z bałaganem w skrzynce odbiorczej. Gdy wydarzy się coś ważnego, otrzymasz powiadomienie. Idealny do najświeższych wiadomości, które należy szybko przetrawić.

Wiadomości Google oferują obszerne archiwum z możliwością przeszukiwania. Możesz zagłębić się w tematy przyciągające uwagę. Możesz skonfigurować określone alerty dla technologii niszowych i monitorować dedykowaną sekcję naukową Futury bez opuszczania ekosystemu Google, z którego już korzystasz.

Nie przegap niczego

Możliwości innowacji są ogromne. Od etyki sztucznej inteligencji po rozwiązania dotyczące zmian klimatycznych – szczegóły mają znaczenie. Opieranie się wyłącznie na przypadkowym przeglądaniu mediów społecznościowych jest zawodne.

  • Bezpośredni dostęp do analiz eksperckich.
  • Unikaj przeciążenia informacjami i używaj starannie dobranych filtrów.
  • Będziesz otrzymywać aktualizacje w czasie rzeczywistym.

To kwestia kontroli. Ty decydujesz, co, kiedy i jak oglądasz. Nie przegap kolejnej ważnej historii. Połącz się z Futurą już dziś za pośrednictwem WhatsApp i Google News. Przyszłość czeka i nie będzie czekać na tych, którzy spóźniają się z czytaniem.

Exit mobile version