Onderzoekers die een gecontroleerd experiment in de Golf van Maine hebben uitgevoerd, hebben aangetoond dat het toevoegen van alkalische stoffen aan zeewater koolstofdioxide effectief uit de atmosfeer kan verwijderen zonder waarneembare schade aan mariene ecosystemen. Bij de proef, uitgevoerd in augustus 2025, werd 65.000 liter natriumhydroxide – een alkalische verbinding – in de oceaan verspreid om de capaciteit om CO2 te absorberen te vergroten.
Het experiment en de eerste resultaten
Het onderzoek, geleid door Adam Subhas van het Woods Hole Oceanographic Institution, bevestigde dat de toegevoegde alkaliteit de CO2-opname verbeterde. Gedurende vier dagen verwijderde het experiment tussen de 2 en 10 ton CO2, waarbij schattingen wijzen op een potentiële totale verwijdering van wel 50 ton. Cruciaal is dat monitoring geen significante negatieve gevolgen aan het licht heeft gebracht voor mariene organismen, waaronder plankton, vislarven en kreeftenlarven. Het team gebruikte rhodaminekleurstof om de verspreiding van de alkalische oplossing te volgen, geholpen door satelliet-, sensor- en onderwaterzweefvliegtuiggegevens.
De vraag over de netto CO2-voetafdruk blijft bestaan
Er blijft echter een cruciale vraag onbeantwoord: de emissies over de volledige levenscyclus van de productie en het transport van natriumhydroxide. Subhas erkent dat dit nog niet is berekend, waardoor het momenteel onduidelijk is of het experiment tot een netto CO2-reductie heeft geleid. Het beoordelen hiervan zal een belangrijk aandachtspunt zijn bij toekomstig onderzoek, omdat het proces echt koolstofnegatief moet zijn om levensvatbaar te zijn.
Waarom de alkaliteit van de oceaan belangrijk is
De oceanen absorberen al ruwweg 25% van de door de mens veroorzaakte CO2-uitstoot, maar dit brengt een prijs met zich mee: verhoogde zuurgraad van de oceaan. Naarmate CO2 oplost in zeewater, vormt het koolzuur, waardoor het leven in zee wordt bedreigd doordat de schelpen oplossen en het CO2-absorptievermogen afneemt. Verbetering van de alkaliteit van de oceaan (OAE) probeert deze verzuring tegen te gaan door het vermogen van de oceaan om meer CO2 vast te houden te vergroten.
Een groeiend veld met interesse uit de particuliere sector
Onderzoekers onderzoeken verschillende OAE-methoden, waaronder het toevoegen van magnesiumhydroxide aan afvalwater, het verspreiden van grondolivijn langs kusten en het behandelen van zeewater in planten op het land. Sommige bedrijven verkopen al koolstofkredieten op basis van deze benaderingen, waardoor de vraag naar onafhankelijke, niet-commerciële proeven zoals die door het team van Subhas wordt uitgevoerd, wordt gestimuleerd.
Betrekken van belanghebbenden en langdurige opslag
Het team gaf prioriteit aan betrokkenheid van de gemeenschap, vooral bij de lokale vissersgemeenschappen, door middel van een tweerichtingsdialoog om de zorgen aan te pakken. De verspreide alkaliteit zet het opgevangen CO2 om in bicarbonaationen, een stabiele vorm van koolstof die naar verwachting tienduizenden jaren opgesloten zal blijven. In tegenstelling tot sommige methoden voor koolstofverwijdering die afzonderlijke opslag vereisen, integreert OAE de opvang en opslag in één enkele stap.
“Dit is een van de meest duurzame vormen van koolstofverwijdering”, zegt Subhas.
De resultaten suggereren dat OAE een waardevol instrument zou kunnen worden in de strijd tegen de klimaatverandering, hoewel verder onderzoek van cruciaal belang is om de doeltreffendheid ervan op de lange termijn te garanderen en mogelijke onbedoelde gevolgen te minimaliseren.
