Een nieuw ontdekte dinosaurussoort uit Mexico, Xenovenator espinosai (wat ‘vreemde jager’ betekent), betwist het typische beeld van roofvogels als louter klauw-en-tand-roofdieren. Paleontologen hebben bewijs gevonden dat deze dinosaurus ter grootte van een vogel zijn verdikte schedel gebruikte voor “kopstotengevechten**”, wat bijdraagt aan het groeiende begrip van divers dinosaurusgedrag.
Een verrassende ontdekking in Mexico
De gefossiliseerde hersenpan van Xenovenator werd opgegraven in de Cerro del Pueblo-formatie in het noordoosten van Mexico, een regio die ongeveer 73 miljoen jaar geleden ooit een moerassige kustlijn was vol met dinosaurussen. Het gebied bood ook onderdak aan andere iconische soorten, zoals herbivoren met eendensnavel, vroege tyrannosauriërs en de gehoornde Coahuilaceratops.
De belangrijkste bevinding is een robuuste, knobbelige structuur bovenop de hersenpan van de dinosaurus, waar botten samensmolten. Dit geeft aan dat Xenovenator zich waarschijnlijk bezighield met ramgedrag tegen rivalen.
Raptors voorbij klauwen en tanden
Traditioneel werden roofvogelachtige dinosauriërs (troodontiden) gezien als behendige roofdieren die afhankelijk waren van snelheid, klauwen en tanden. Xenovenator toont aan dat dinosaurussen gedragsflexibeler waren dan eerder werd gedacht. Volgens Héctor Rivera-Sylva, hoofdauteur van de studie gepubliceerd in het tijdschrift Diversity, herinnert de ontdekking ons eraan dat het gedrag van dinosauriërs waarschijnlijk veel diverser en genuanceerder was.
Head-Bashing-trend in het late Krijt
Kopstoten waren aan het einde van het Krijt gebruikelijk bij bepaalde dinosaurusgroepen. Andere soorten zoals de Pachycephalosaurus met koepelkop en de gehoornde Pachyrhinosaurus hadden voor dergelijke confrontaties speciale hoofddeksels ontwikkeld. Dit suggereert een competitieve omgeving waarin fysieke dominantie cruciaal was.
De ontdekking van het fossiel benadrukt ook dat niet alle roofvogels een onderlinge strijd vermeden. Hoewel sommige theropoden misschien de voorkeur gaven aan klauwen, laat Xenovenator zien dat zelfs kleinere, vogelachtige dinosaurussen zich in schedelkrakende gevechten hadden kunnen bevinden.
Xenovenator espinosai geeft nog een voorbeeld van hoe de ecosystemen van dinosauriërs veel complexer waren dan wetenschappers aanvankelijk hadden ingeschat. Het fossiel bewijst dat zelfs kleine dinosauriërs in staat waren verschillende gevechtsstrategieën toe te passen.
