Uit onderzoek van de Universiteit van Wisconsin blijkt dat het beperken van de inname van het essentiële aminozuur isoleucine de levensduur aanzienlijk kan verlengen en de gezondheid van muizen kan verbeteren. Uit het onderzoek, gepubliceerd in Cell Metabolism, bleek dat het beperken van isoleucine de levensduur van mannelijke muizen met 33% en die van vrouwelijke muizen met 7% verlengde, terwijl ook de metabolische gezondheid werd verbeterd en de leeftijdsgerelateerde kwetsbaarheid werd verminderd.
De rol van isoleucine bij veroudering
Isoleucine is een van de drie vertakte aminozuren (BCAA’s) die cruciaal zijn voor de eiwitsynthese. Hoewel essentieel om te overleven, kan overmatige inname het verouderingsproces versnellen. Eerder onderzoek bracht een hogere isoleucineconsumptie in verband met een slechtere metabolische gezondheid bij mensen, wat een mogelijk verband suggereert tussen voeding en een lang leven. De nieuwe studie was bedoeld om de impact van isoleucinebeperking op de levensduur en de algehele gezondheid te isoleren.
Studiemethodologie en belangrijkste bevindingen
Onderzoekers gaven genetisch diverse muizen een van de volgende drie diëten: een standaardcontrole, een dieet waarbij alle aminozuren waren verminderd, of een dieet dat specifiek weinig isoleucine bevatte. Muizen kregen onbeperkte toegang tot hun toegewezen voedsel op een leeftijd die gelijk stond aan 30 mensenjaren. De resultaten waren opvallend: muizen die het isoleucine-arme dieet volgden, leefden langer, behielden een slanker lichaamsgewicht ondanks het consumeren van meer calorieën, en vertoonden verbeteringen in 26 gezondheidsmaatregelen, waaronder spierkracht, bloedsuikerspiegels en verminderde prostaatvergroting bij mannen.
“Verschillende componenten van uw dieet hebben waarde en impact die verder gaat dan hun functie als calorie”, legt endocrinoloog Dudley Lamming, hoofdonderzoeker van het onderzoek, uit. “We hebben ons verdiept in één component waar veel mensen misschien te veel van eten.”
Gevolgen voor de menselijke gezondheid
Hoewel veelbelovend, is het vertalen van deze bevindingen naar mensen complex. Het eenvoudigweg verminderen van de eiwitinname is geen haalbare oplossing, omdat dit schadelijke gevolgen kan hebben. De onderzoekers suggereren dat voedingsoptimalisatie – het kiezen van gezonder voedsel – een meer praktische benadering kan zijn om de isoleucineconsumptie te verlagen.
De studie werpt de mogelijkheid op om farmaceutische interventies te ontwikkelen, zoals een isoleucine-blokkerend medicijn, om de waargenomen antiverouderingseffecten na te bootsen. Er is echter verder onderzoek nodig om de optimale isoleucineniveaus voor mensen te bepalen en rekening te houden met individuele variaties.
Concluderend toont het beperken van isoleucine een aanzienlijk antiverouderingspotentieel aan bij muizen, wat aanleiding geeft tot verder onderzoek naar de rol ervan in de menselijke levensduur. De bevindingen benadrukken het belang van de voedingssamenstelling die verder gaat dan alleen de calorie-inname, waardoor nieuwe wegen worden geopend voor interventies gericht op het verlengen van de gezondheid en levensduur.
