Paleontologen hebben in Brazilië een nieuwe soort sauropoddinosaurus met lange nek opgegraven, waardoor verrassende verbanden tussen het oude Zuid-Amerika en Europa aan het licht zijn gekomen. De ontdekking suggereert dat dinosaurussen zich veel later in de geschiedenis vrij tussen continenten bewogen dan eerder werd gedacht, wat veronderstellingen over geïsoleerde ecosystemen in twijfel trekt.
Een verloren reus: Dasosaurus tocantinensis
De dinosaurus, genaamd Dasosaurus tocantinensis, zwierf ongeveer 120 miljoen jaar geleden tijdens het vroege Krijt over de aarde. Met een lengte van ongeveer 20 meter behoorde hij tot de Somphospondyli-groep, een geslacht van titaanachtige sauropoden. Wat deze soort onderscheidt is een unieke combinatie van fysieke eigenschappen. De staartwervels hebben drie duidelijke ribbels, terwijl het dijbeen een ongebruikelijke laterale uitstulping heeft – kenmerken die nog nooit eerder bij een dinosaurus samen zijn gezien.
Gondwana’s dynamische netwerk
De ontdekking verschuift de tijdlijn van hoe we de evolutie van dinosauriërs begrijpen. De Itapecuru-formatie in het noordoosten van Brazilië leverde een gedeeltelijk skelet op, dat wetenschappers analyseerden om de afstamming ervan te traceren. Dasosaurus lijkt het nauwst verwant te zijn aan Garumbatitan morellensis, een soort die 122 miljoen jaar geleden in Spanje werd aangetroffen. Dit verband suggereert dat dinosaurussen via Noord-Afrika tussen continenten migreerden, lang nadat het supercontinent Gondwana uiteen begon te vallen.
“Dit is niet zomaar een nieuwe dinosaurus”, legt Dr. Max Langer van de Universidade de São Paulo, hoofdauteur van het gepubliceerde onderzoek, uit. “Het is een bewijs dat Zuid-Amerika in het vroege Krijt deel uitmaakte van een bredere, onderling verbonden landmassa waar soorten zich tussen continenten konden verplaatsen.”
Waarom dit belangrijk is
De bevinding weerlegt het idee dat Zuid-Amerika in deze periode evolutionair geïsoleerd was. In plaats daarvan maakte het deel uit van een groter netwerk. Dit roept vragen op over de snelheid en omvang van de migratie van dinosauriërs, evenals de omgevingsomstandigheden die dit mogelijk maakten. Waren landbruggen hardnekkiger dan werd aangenomen? Schommelde de zeespiegel op een manier die het reizen vergemakkelijkte? Uit het onderzoek blijkt dat de Atlantische Oceaan zich geleidelijker heeft geopend dan eerder werd gedacht, waardoor landroutes langer open bleven.
Het onderzoek werd op 12 februari 2026 gepubliceerd in het Journal of Systematic Palaeontology en is nu al aanleiding voor een herevaluatie van de biogeografie van dinosauriërs.
De ontdekking van Dasosaurus tocantinensis vergroot niet alleen onze kennis van de diversiteit van sauropoden, maar versterkt ook het idee dat oude ecosystemen veel meer met elkaar verbonden waren dan ooit werd gedacht.
