Elon Musk, CEO van SpaceX, schetste onlangs ambitieuze plannen om een satellietproductiefaciliteit op de maan te vestigen, compleet met een ‘massamotor’ – in wezen een kolossale elektromagnetische katapult – om door AI aangedreven satellieten rechtstreeks de diepe ruimte in te lanceren. Dit concept, hoewel futuristisch, bouwt voort op decennia van onderzoek naar ruimte-infrastructuur op de maan en vertegenwoordigt een potentiële verschuiving in de manier waarop we ruimtegebaseerde computers en het gebruik van hulpbronnen benaderen.
De visie: maanfabrieken en elektromagnetische lanceerinrichtingen
Het voorstel van Musk, uitgewerkt in een update van februari en versterkt tijdens een bijeenkomst met xAI-personeel, richt zich op het verlagen van de kosten van AI-compute door de productie van buiten de aarde te verplaatsen. Hij schat dat binnen twee tot drie jaar ruimtegebaseerde AI-productie de meest economische optie zal zijn, waarbij de maan wordt ingezet als een platform met weinig zwaartekracht en hulpbronnen. De sleutel tot deze visie is de mass driver, een systeem dat ladingen de ruimte in kan versnellen zonder afhankelijk te zijn van dure en inefficiënte raketbrandstof.
“Door gebruik te maken van een elektromagnetische massadriver en maanproductie is het mogelijk om 500 tot 1000 TW/jaar aan AI-satellieten in de diepe ruimte te brengen.” – Elon Musk
Het concept is niet nieuw. Al in 1974 stelde ruimtevisionair Gerard O’Neill soortgelijke maanmassamotoren voor, aanvankelijk ontworpen om gedolven maanerts in een baan om de aarde te slingeren voor de constructie van ruimtekolonies en zonne-energiesatellieten. MIT-onderzoekers, onder leiding van O’Neill en Henry Kolm, bouwden prototypes die de haalbaarheid van dergelijke systemen aantoonden, wat suggereert dat zelfs een relatief korte massadriver van 150 meter aanzienlijke hoeveelheden materiaal van het maanoppervlak zou kunnen lanceren.
Waarom nu? De economie van in de ruimte gebaseerd computergebruik
De heropleving van dit idee wordt gedreven door de toenemende vraag naar rekenkracht, gekoppeld aan de dalende kosten van toegang tot de ruimte. De Starship-megaraket van SpaceX, ontworpen voor de levering van massale vracht, is van cruciaal belang voor dit plan. De maan biedt unieke voordelen: overvloedige zonne-energie, een stabiel platform voor productie en toegang tot waardevolle hulpbronnen zoals silicium, titanium, aluminium en waterijs.
Robert Peterkin van General Atomics Electromagnetic Systems heeft onlangs betoogd dat elektromagnetische lanceerinrichtingen een superieure keuze zijn boven chemische raketten, omdat ze zonne-energie van de maan kunnen gebruiken in plaats van brandstof van de aarde te importeren. Het US Air Force Office of Scientific Research heeft ook studies gefinancierd naar elektromagnetische lanceersystemen op de maan, waarbij het potentieel ervan voor zowel de nationale veiligheid als de economische groei wordt erkend.
Het maan-ecosysteem: een toekomst die verder gaat dan de afhankelijkheid van de aarde
Het uiteindelijke doel is het creëren van een zichzelf onderhoudend maan-ecosysteem waar hulpbronnen worden gewonnen, verwerkt en gebruikt om infrastructuur in de ruimte te bouwen. Dit zou de afhankelijkheid van toeleveringsketens op aarde verminderen, waardoor operaties in de ruimte betaalbaarder en schaalbaarder zouden worden. De geplande maanbasis van SpaceX, gekoppeld aan de vrachtcapaciteit van Starship, zal cruciaal zijn om deze visie mogelijk te maken.
De onaangeboorde hulpbronnen van de maan zijn een belangrijke drijfveer. Maanmaterialen kunnen worden gebruikt voor het bevoorraden, repareren en bijtanken van ruimtevaartuigen in een baan om de aarde, tegen een fractie van de kosten voor het leveren van materialen vanaf de aarde. Deze potentiële verschuiving in de ruimte-infrastructuur zou de toetredingsdrempels voor verdere verkenning en ontwikkeling van de ruimte dramatisch kunnen verlagen.
Samenvattend : het voorstel van Elon Musk om een satellietkatapult op de maan te bouwen is niet zomaar een ambitieus project. Het is een logische stap in de richting van het realiseren van ruimtegebaseerde productie, waarbij gebruik wordt gemaakt van tientallen jaren onderzoek en de belofte van goedkopere, duurzamere ruimtevaartoperaties. De convergentie van geavanceerde raketten, het gebruik van maanbronnen en de dalende computerkosten suggereren dat deze visie een bepalend kenmerk zou kunnen worden van de volgende generatie ruimteverkenning.
