De komende maanmissie Artemis 2, gekoppeld aan de Women’s History Month, biedt een passend decor voor de release van ‘Spacewoman’, een nieuwe documentaire ter ere van de baanbrekende carrière van astronaut kolonel Eileen M. Collins. De film, geregisseerd door Hannah Berryman en gebaseerd op Collins’ memoires Through the Glass Ceiling to the Stars uit 2021, beschrijft haar reis van een bescheiden begin tot de eerste vrouw die een space shuttle bestuurde en bestuurde.
Barrières in de ruimtevaart doorbreken
Collins ging in 2006 met pensioen bij NASA nadat hij meer dan 6.751 vlieguren in 30 verschillende vliegtuigen en 872 uur in de ruimte had geregistreerd. Haar verhaal gaat niet alleen over het bereiken van mijlpalen; het gaat over het overwinnen van systemische obstakels. Berryman benadrukt dat de beklimming van Collins niet voorbestemd was, wat haar verhaal overtuigender maakt.
“Als het als een eenvoudig pad had gevoeld, zou het als verhaal minder interessant zijn geweest. Omdat Eileen niet de gemakkelijkste achtergrond had, was dat wat mij aantrok.”
De documentaire concentreert zich op het menselijke element van haar prestaties, met name de rol van Collins in de eerste missie na de ramp in Columbia, wat een dramatisch gewicht toevoegt aan haar toch al buitengewone carrière.
Een terughoudend icoon
Ondanks haar prestaties omschrijft Collins zichzelf als van nature verlegen en ongeïnteresseerd in zelfpromotie. Ze wilde gewoon vliegen, ontdekken en haar werk goed doen. De documentaire kwam voort uit een onverwachte kans tijdens de pandemie van 2020, toen ze er uiteindelijk mee instemde om co-auteur te zijn van haar memoires.
“Ik was niet van plan een boek te schrijven. Toen sloeg de pandemie toe en kon ik niets anders doen dan rondhangen en skypen. Uiteindelijk belde ik mijn co-auteur en zei: ‘Oké, laten we dit doen.'”
Zelfs nadat ze haar memoires had gepubliceerd, verzette Collins zich aanvankelijk tegen het idee van een documentaire, omdat ze zich zorgen maakte over het blootleggen van haar persoonlijke leven. Uiteindelijk stemde ze er echter mee in en besefte ze de potentiële impact van het delen van haar verhaal.
Van piloot tot commandant
Collins schreef voor het eerst geschiedenis in 1995 als piloot van de STS-63 aan boord van de Discovery. Later bestuurde ze Atlantis op STS-84 in 1997 en koppelde ze aan het Russische ruimtestation MIR. In 1999 werd ze de eerste vrouwelijke commandant van een Amerikaans ruimtevaartuig met STS-93, waarbij ze het Chandra X-Ray Observatory inzette. Haar laatste vlucht in 2005, STS-114, was een cruciale ‘Return to Flight’-missie na de ramp met Columbia.
Collins benadrukt het belang van het behouden van de focus onder druk, vooral tijdens haar nachtlandingen. Ze dankt haar succes aan haar uitgebreide vliegervaring, beginnend op 20-jarige leeftijd.
De menselijke kant van ruimteverkenning
Berryman benadrukt de noodzaak om Collins niet te presenteren als een feilloos icoon, maar als een complex individu met sterke en zwakke punten. De film combineert hoogtepunten van de missie met persoonlijke verhalen, waarbij de nadruk wordt gelegd op de opofferingen en uitdagingen waarmee ze als vrouw en moeder te maken kreeg terwijl ze barrières in de ruimte doorbrak.
“Het was heel belangrijk om die menselijke feilbaarheid te behouden… als je net als wij uitdagingen in het leven hebt gehad, maakt dat het nog ontroerender en indrukwekkender.”
De documentaire maakt gebruik van archiefmateriaal, oude VHS-banden en interviews met Collins en haar familie om een rauw en intiem portret te creëren. Een recente vertoning op de luchtmachtbasis van maart kreeg een staande ovatie, waarbij veel toeschouwers Collins’ dochter, Bridget, prezen voor haar bijdragen aan de film.
Collins denkt na over haar carrière en grapt dat ouderschap de beste voorbereiding was op het besturen van een space shuttle. De film herinnert ons eraan dat zelfs de meest buitengewone prestaties hun oorsprong vinden in gewone menselijke ervaringen.
‘Spacewoman’ is een krachtig eerbetoon aan een pionier die niet alleen glazen plafonds verbrijzelde, maar ook opnieuw definieerde wat het betekent om naar de sterren te reiken.
