додому Technologie en wetenschap Ecologie en natuurbescherming De geografie van rijkdom in Frankrijk: hoe ongelijkheid zich over de kaart...

De geografie van rijkdom in Frankrijk: hoe ongelijkheid zich over de kaart verspreidt (1960-2019)

0

Regionale ongelijkheid in Frankrijk is niet alleen een economische statistiek. Het is een sociale breuk. Het bepaalt hoe mensen stemmen. Het bepaalt wie zich onderdeel voelt van de natie.

Een studie gepubliceerd in het Journal of Economic Geography onthult deze realiteit. De gegevens bestrijken zestig jaar. Van 1960 tot 2019 vertelt de concentratie van rijke huishoudens een dramatisch verhaal. Ten eerste verspreidde de rijkdom zich. Toen stortte het naar binnen in. Sinds de jaren negentig is de concentratie van de rijken exponentieel toegenomen.

Dit artikel is enige tijd geleden gepubliceerd. Het gesprek is niet bekoeld. De publieke spanning over territorium is in ieder geval toegenomen.

Privilege volgen via belastingarchieven

Om deze verschillen in kaart te brengen hadden de onderzoekers concrete cijfers nodig. Ze vertrouwden de peilingen niet. Ze gingen regelrecht naar de bron.

Het team bouwde een nieuwe database met behulp van de archieven van het Franse Ministerie van Financiën. Ze hebben de informatie per afdeling uitgesplitst. Ze hielden het aandeel huishoudens in de top 10 procent en top 1 procent bij. Dit begon in 1960.

De maatstaf is eenvoudig. De vraag is: wat is de kans dat de bewoner in een welvarend huishouden woont? Het hangt helemaal af van waar je woont.

De resultaten laten een verschuivend zwaartepunt zien. In 1960 verdeelde een denkbeeldige lijn van Caen naar Annecy het land. Ten noorden van deze grens was de rijkdom groot. 2,6% van de zeer rijke huishoudens woonde in het departement Seine, dat nu deel uitmaakt van Parijs.

Ten zuiden van de lijn? De kloof werd groter. Sommige plattelandsdepartementen hadden er bijna geen. Lozère noteerde bijvoorbeeld slechts 0,1 procent.

De kaart is al getekend. Maar het stond op het punt te veranderen.

Dertig jaar na de eerste verdelingen verdwenen de oude geografische grenzen. De kaart van de Franse welvaart is herschreven met drie monumentale veranderingen.

Ten eerste werd de zuidelijke landbouw geïndustrialiseerd. De kloof tussen Zuid en Noord werd kleiner.

Ten tweede ontwikkelde het grensgebied rond Genève – vooral de Franse departementen Ain en Haute-Savoie – zich tot een nieuw centrum van welvaart.

Ten derde was Île-de-France intern verdeeld. Parijs en Seine-Saint-Denis dreven verder uit elkaar.

In 2019 was de pauze definitief. In Parijs stond 4,5% van de huishoudens aan de top van de inkomensschaal. In Hauts-de-Seine was dit 4,2%. In Seine-Saint-Denis? 0,4%. Stagnatie. Ondertussen bereikte Haute-Savoie 2%, gestimuleerd door de nabijheid van Genève en goedbetaalde financiële banen.

Hoe de-industrialisatie en grootstedelijkheid bijdragen aan ongelijkheid

De Theil Index vertelt het verhaal. Dit statistische instrument meet de ongelijkheid van de inkomensverdeling. Er is sprake van een tweefasige dynamiek.

Veertig jaar lang kwamen de regio’s dichter bij elkaar. De verschillen zijn kleiner geworden. Eind jaren negentig veranderde de trend drastisch. In twintig jaar tijd is de geografische concentratie van zeer hoge inkomens verdrievoudigd.

Waarom? Twee woorden: deïndustrialisatie en metropoolisering.

Vóór de jaren negentig verspreidde de productiesector geschoolde banen over een groot deel van het land. Toen deze industrie verdween, concentreerden de economische kansen zich. Diensten gebundeld voor grote stedelijke gebieden met hoge toegevoegde waarde.

Het Saclay-plateau in Essonne bewijst deze logica. De wetenschappelijke en technologische infrastructuur maakte de regio onweerstaanbaar voor toptalent en grootverdieners.

Dit geldt niet alleen voor Frankrijk. Internationaal past het in het profiel van achtergebleven plaatsen. Dit zijn zones die los staan ​​van economische groeinetwerken. Bewoners voelen zich in de steek gelaten. Dit sentiment voedde de Gele Hesjes-protesten en leidde tot een toename van het niet-stemmen in dezelfde gebieden.

Artikel 174 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vereist echter expliciet dat de lidstaten de regionale verschillen verkleinen. Het doel zal loze retoriek blijven, tenzij de besluitvormers ingrijpen in de grondoorzaak: de polarisatie van de professionele dienstverlening in een handvol stedelijke polen.

De geografie van rijkdom is niet het lot. Zonder een vastberaden politieke wil om de economische kansen te herverdelen buiten de Franse megasteden zal er echter geen sprake zijn van een correctie.

Exit mobile version